Morphine

Virginia.

Ito ang sagot sa tanong na nagpapanalo ng isang milyong piso sa isang science high school student na sumali sa Game KNB? kanina. Nakakatuwang isipin na sa edad nyang iyon ay nanalo na sya ng ganoon kalaking halaga. Matapos ihayag ni Kris na tama ang sagot at nanalo na yung bata ng isang milyon ay ipinakita naman sa TV ang ina ng bata na lubos ang kasiyahan. Sobra akong nadala ng mga sumunod na sinabi ni Kris, "Masayang-masaya tayo sa mga ganitong klaseng achievements pero ang ating ina ay ten times ang kasiyahang nararamdaman para sa tagumpay ng isang anak."

Naalala ko na dati pa akong gustong pasalihin ng Nanay ko sa Game KNB? dahil lagi ko daw nasasagot ang mga tanong sa game show na yun. Naisip ko kanina na kung ako siguro ang nasa katayuan ng batang yun marahil ay ang Nanay ko na ang pinakamasayang ina sa buong mundo. Marahil proud na proud sya sa naabot ko. Marahil yayakapin nya ako ng mahigpit at ipagsisigawan nya na "Anak ko ito!!"

Napakarami kong gustong ibigay sa Nanay ko. Gusto kong maranasan nya ang maalwan at masaganang pamumuhay. Gusto kong tingalain at kainggitan sya ng lahat ng mga ina sa mundo dahil sa pagkakaroon nya ng isang matagumpay at mapagmahal na anak. Nais kong maranasan nya ang buhay ng mga mayayaman naming customer. Nais kong mabili nya ang anu mang bagay na magustuhan nya at mapuntahan ang mga magagandang lugar na gusto nyang mapuntahan.

Dati ay madalas na sinasabi ng Nanay ko na nakakaawa daw ang Lola ko. Namatay daw sya na hindi man lang nakaranas ng maayos at maalwang buhay. Maya-maya ay mapapansin ko na lamang na unti-unti nang tumutulo ang kanyang mga luha. Kung iisipin, nakaka-awa talaga ang Lola ko. Namatay syang nakaratay sa kama. Hirap na hirap.

Halos lumaki ako sa piling ng Lola ko. [Ako ang paborito nyang apo.] Sya ang nagpaanak sa Nanay ko kaya Sya rin marahil ang unang taong nakita ko noong isinilang ako. [Ang Lola ko rin ang nagbigay sakin ng pangalan ko. Bukod sa deformity ko ay napakasakitin ko noong bata pa ako. Palitan daw sila ng Nanay ko sa pagkandong sa akin dahil lagi akong umiiyak sa tuwing ibababa sa kama.] Anim na taon na ako noong lumipat kami mula sa Pulo papunta sa bayan para sa aking pormal na pag-aaral. Naiwan namin doon sa isla ang Lolo't Lola ko pati na ang iba kong mga tito at tita. Ngunit kahit na ganoon ay bumabalik pa rin ako tuwing bakasyon. At doon ay mas marami pang ala-ala ang aking nabuo kasama ang Lola ko. Pagka-kain naming ng agahan ay sisimulan na naming walisan ang buong paligid ng bahay pa punong-puno ng dahon mula sa mga punong nakatanim sa paligid. Pagkatapos nito ay didiligan naman namin ang iba't-ibang uri ng halaman na inaalagaan ng Lola ko. Pagdating naman ng tanghali ay magkatabi kaming nahihiga sa may silong [ng bahay] habang nakikinig sa mga drama sa radyo. Minsan naman ay doon kami nahihiga sa kubo na malapit sa dagat dahil doon ay mas malamig ang ihip ng hangin. [Madalas na pinakikinggan namin noon ay si Tiya Dely at pagkatapos naman nito ay ang "Ito ang Palad Ko" -- Ang theme song ng programang ito ay ang kanta ni Kenny Rankin na "What Matters Most" kaya tuwing maririnig ko ito ay hindi ko mapigilang maluha dahil naaalala ko ang Lola ko.] Sa hapon naman ay pumupunta kami sa gubat upang manguha ng tuyong kahoy na gagamiting panggatong sa pagluluto. Kapag gabi naman ay nakikinig kami kay Ka Ernie Baron sa radyo hanggang sa ako'y makatulog na nakayakap sa aking mahal na Lola at hinahayaang punuin ang ilong ko ng mahalimuyak na amoy ng Lola ko na dulot ng bughaw na Johnson's Baby Powder na halos ipaligo nya sa kanyang katawan. Minsan naman ay may mga araw na mag-isa akong natutulog dahil sumundo sa Lola ko para magpa-anak ng isang bagong inang punong-puno ng mga pangarap para sa kanyang sanggol na isinilang.

Kapag malapit na ang Mahal na Araw ay pumupunta kami ng Lola ko sa tuklong tuwing hapon. Panata nya ito sa Nuestra Senora de Milagrosa, ang patron namin sa isla. Pagkagaling sa tuklong ay titigil muna kami sa isang taniman ng kamoteng kahoy upang magbunot ng mga tumutubong damo. Kahit na masakit na ang akong mga kamay at tagaktak na ang pawis ay akin pa ring tinitiis ang hirap, mahil ay dahil sa takot na mapagalitan o dahil sa pagmamahal sa aking Lola.

Madalas ay kami lamang dalawa ng Lola ko ang nasa bahay, wala si Lolo dahil nandun sya sa sugalan. Minsan kapag umuuwi sya ay nag-aaway lang sila ni Lola. Isang beses nga noong mag-away sila ay tinaga ni Lolo yung kawayang poste sa balkon ng bahay habang isinisigaw ng Lola ko na sobrang hirap lang ang dinanas nya sa piling ni Lolo.

Hindi naging maswerte si Lola sa kanyang mga naging anak lalo na kay Tita Thelma. Si Tita Thelma ang pilit na iginapang ni Lola para makatapos ng kolehiyo. Minsan ay naikwenyo ni Lolo na noon daw ay kahit madaling araw pa lamang ay nanghuhuli na ng isda si Lola, tinitiis nya ang lamig ng tubig upang may mapipangtustos lamang sa pag-aaral ni Tita Thelma. Kahit na nakatapos sya ng pag-aaral at nakapasa so board exam [para maging Chemical Engineer] ay hindi pa rin nya naiahon sa kahirapan sina Lola dahil sa maaga nyang pag-aasawa. Sigurado akong sobra-sobrang hirap ng kalooban ang naranasan noon ni Lola. Napakasakit isipin na ang taong inaasahan mong makakatulong sa'yo upang wakasan ang iyong paghihirap ay bigla na lamang mawawala kasama ng iyong pangarap ay pag-asa.

Grade 5 na ako nang makaranas ng sobrang pananakit ng katawan, lalo na ang parteng likuran, ang Lola ko. Ang pananakit na ito ay lalong lumala [nang lumala] na naging sanhi ng pagkaratay nya sa kama. Dinala sya sa iba't-ibang doktor pati na sa mga albularyo kung saan-saan ngunit walang nagawa ang mga ito sa sakit ng Lola ko. Dumating ang araw na hindi na nya kami makilala kahit na ang mga anak nya. Marahil ay sanhi ito ng mga gamot na iniinom nya. Madalas ay si Nanay ang nag-aalaga sa kanya at minsan naman ay tumutulong ako. Kitang-kita ko ang hirap na dinadanas ng Lola ko habang nakaratay at unti-unting binubura ng gamot ang kanyang mga ala-ala. Umaga noong ika-siyam ng Mayo, 1997 nang bawian ng buhay ang Lola ko. Napakalalim na kalungkutan ang bumalot sa aking noong umagang iyon..wala na ang Lola ko..lumaya na sya at sa wakas ay natapos na rin ang kanyang paghihirap..

Natapos ang Game KNB habang tuwang-tuwa ang batang nanalo samantalang ang kanyang ina naman ay abo't langit ang tuwa at pasasalamat at sa kanyang mata'y dinig na dinig mo ang kanyang sigaw.. "ANAK KO ITO!!"

Pinatay ko na ang telebisyon at naglakad patungo sa aking silid at isinara ang pinto. Mula sa kadiliman ay nakita ko ang aking Ina at unti-unting tumulo ang aking mga luha..

Matutupad ko ang mga pangarap ko para sa aking Ina..

PS. Jeremy Vicencio ang pangalan ng batang nanalo..

###################################

Ito ay isinulat ko noong ika-23 ng Disyembre, 2005 sa aking Talaarawan noong ako'y nasa pamantasan pa lamang. Lumayas ako sa amin noong Hunyo, 2005 at bumalik na lamang bago ang pagsalubong sa bagong taon. Noong mga panahong iyon ay nabuhay akong mag-isa at walang sinuman ang tumulong sa akin kahit na ang mga taong itinuring kong kaibigan.

###################################

Ang araw na ito ay ang ika-limampu't isang kaarawan ng aking Nanay. Nagparamdam sya sa akin kaninang umaga pero hindi ko pinansin. Hindi ako sana'y na ipinapakita sa kanya ang aking pagmamahal.

Sa dami ng naranasan kong sakit sa buhay ay tila naging manhid na ako at tuluyan nang nawala ang kakayahan kong magmahal. Madalas ay isinisisi ko sa aking Ina kung bakit ganito ang buhay ko. Sana ay hinayaan na lamang nila akong mamatay noong bata pa ako habang namimilipit sa sakit dulot ng deformity ko.

Vollendung

1. Pumunta sa Enchanted Kingdom.
2. Maligo sa lawa sa loob ng crater ng Bulkang Taal
3. Ipakilala kay Punong Mangga na nakatamin sa isang isla sa Taal Lake
4. Manalangin sa kapilya ng Nuestra Señora de Milagrosa.
5. Pumunta sa Sagada sa panahong Bughaw ang Buwan at pagmasdan ang aninag nito sa tubig sa hagdan-hagdang palayan.
6. Manuod ng mga lumang pelikula (yung black and white, isama na rin natin ang mga pelikula nina John Lloyd at Bea).
7. Turuan kang magluto ng tatlong putahe.
8. Manuod ng concert ni Michael Buble
9. Sumakay sa Pasig River Ferry Service
10. Makilala at maging sobrang malapit kay Lola at sa iyong pamilya.

Isa sa mga huling napagkasunduan natin ay ang maghanda ng tig-isang listahan ng sampung mga bagay na gusto nating gawin kasama ang isa't-isa. Pagsasama-samahin natin ang mga ito at isa-isa nating gagawin. Kahit na tinigilan na natin agn pag-uusap ay gumawa pa rin ako ng listahan ko. Kung sakali man na hindi na talaga tayo matuloy, maganda pa ring malaman mo na tumupad pa rin ako sa napag-usapan natin.

Ununa ko na ang pagpunta sa Enchanted Kingdom dahil alam kong ilang beses nyo na itong binalak gawin ng mga naging boyfriend mo subalit lahat sila ay hindi natuloy. Gusto ko ang ideya na kung sino ang matutuloy na makasama mo papunta dito ay syang makakasama mo habambuhay. Gusto ko sana ako na ang taong iyon. Ang ikalawa, ikatlo at ika-apat ay pwede nating gawin kapag pumunta tayo sa amin sa Batangas. Gusto kong isama ka sa lugar kung saan ako isinilang, ang isla kung saan naroon ang Bulkang Taal. Gusto kong makita mo ang aking pinanggalingan, gusto kong mapalapit ka rin sa mga punong kumandong sa aking pagkabata. Dati ko pa gustong pumunta sa Sagada kasama ang taong mahal ko. Gusto kong maramdaman ang mainit mong yakap sa malamig na gabi habang bilog ang buwan. Kapag nag-live-in na tayo, lagi tayong manunood ng mga classical movies hanggang makatulog na magkayap. Gigisingin kita sa amoy ng inihanda kong agahan at sabay natin itong kakainin sa ibabaw ng kama. Alam kong hindi ka mahilig magluto pero gusto ko matuto ka ng kahit tatlong putahe man lang. Diba paborito mo si Michael Buble? Ikaw nga ang dahilan kung bakit ko sya nagustuhan e. Hindi na ako umabot noong kolehiyo sa Pasig River Ferry at naging busy na rin noong nagkatrabaho kaya hindi ko na nasubukang sumakay dito. Pareho tayong paboritong apo ng mga lola natin, yung sakin nga lang wala na kaya gusto ko sana maging malapit sa lola mo at sa pamilya mo. Hwag kang mag-alala malakas ang dating ko sa mga matatanda kaya kahit na masungit sya ay alam kong makukuha ko ang loob nya. Dapat lang maging mabait sya sakin dahil ako ang mag-aalaga sa apo nya, diba?

I Started A Joke

Bakit ba hindi ako naging party animal? Bakit ba hindi ako kumportable sa piling ng maraming taong nagsasaya? Nagtataka talaga ako kung bakit ganito ako. Ilang beses ko nang sinubukang sumama sa maraming tao para makisali sa kanila habang nagwawala at nagpapakalango sa ritmo ng musika pero hindi ko talaga maisiksik ang sarili ko. Ang bawat halakhak ay tila punyal na itinatarak sa aking likuran. Unti-unti akong pinapatay ng masasayang kwentuhan at tawanan. Sa kabilang banda naman ay tila musikang nagpapakalma sa akin ang hinagpis ng bawat kaluluwang naghihirap. Kasiyahan ang dala sa akin ng bawat kamatayan.

Hindi ako mahilig sa R&B. Ayokong sumabay sa ritmong pilit sinasabayan ng mga taong dinadala at nagpapadala lamang sa idinidikta ng panahon. Ayoko sa taong walang sariling pagkakakilanlan. Mas gusto kong ang galit at pagmamahal at sining sa likod ng musika ng Scorpion, Metalicca, System of a Down, Third Eye Blind, Nirvana, Fall Out Boy, Queen, Oasis, Switchfoot, etc.

"Everybody's looking for love- Oh, oh.
Ain't that the reason you're at this club?"

Gusto kong subukang bumalik sa Bed kahit na hindi ako kumportable sa lugar na puno ng halakhakan. Gusto kong bumalik sa Bed para maranasang ilipad ng napapanahong ritmo. Gusto kong bumalik sa Bed dahil baka doon si Pagmamahal ay aking matagpuan. Gusto kong bumalik sa Bed dahil doon ako'y binubuhay ng nakabibinging hinagpis ng mga pusong nagtatago sa likod ng maskara ng ritmo at huwad na kasiyahan.

#############################################
Nakita ko si Unilever Gay Guy noong unang beses kong pagpunta sa Bed noong Marso. Napakaliit talaga ng mundo para sa aming dalawa. Minsan parang gusto kong bumalik doon at magpakaputa.

Nine Answers to Mother Tongue

Ja, ich spreche ein bißchen Deutsch. Ich studiere Deutsch im Goethe Institute-Manila.

#########

Pagkatapos ng halos isang taon ay maipagpapatuloy ko na ulit bukas ang pag-aaral ko ng Aleman. Napag-iwanan na ako ng mga ka-batch ko noong isang taon e. Sigurado karamihan sa kanila ay natapos na sa Level 3 (A1.3) at handa na silang kumuha ng Goethe-Zertifikat A1.

Isang nakakatuwang karanasan para sa akin ang pag-aaral ng Aleman noong isang taon. Dito ay nakilala ko ang iba't-ibang klaseng taong may kanya-kanyang dahilan kung bakit gustong matutong magsalita ng Aleman. Merong anak-mayamang ipapadala sa Switzerland para doon ipagpatuloy ang pag-aaral sa kolehiyo-- kasama nya ang kanyang amang nakakapagsalita ng Spanish, French at Bahasa. Isang makulit na lolang gustong makausap ang kanyang half-German na apo, na laging "Ma'am" ang tawag sa Deutschlehrerin, na lagi akong sinusutsutan tuwing gusto akong makausap. Masteral student na kailangan sa curriculum nila na nakakapagsalita ng at least tatlong linggwahe, mahal sa kanyang school kaya sa Goethe pumunta. Konyitang Koreanang may maliit na dede at smoke buddy ni Masteral Student. At syempre, nariyan ang mga "exotics" na gustong makapag-asawa ng Aleman na mag-aahon sa kanila sa kahirapan. Naging magulong-masaya ang bawat Sabado ng hapon ng buhay ko sa loob ng tatlong buwan dahil sa mga taong ito.

High school pa lang ako ay gusto ko nang matuto ng iba't-ibang linggwahe. Idolo ko ata si Rizal. Iba ang kasi ang dating kung nakakapagsalita at nakakaintindi ka ng maraming linggwahe. Noong college ako ay sinubukan kong mag-self-study ng Espanyol subalit pagkatapos ng ilang buwan ay nawalan na ako gana. Sinubukan ko ring pag-aralan ang Pranses pero nahirapan ako-- kailangan ata nito ay isang formal language school. Sa kabila ng pagnanais kong matuto ng ibat'-ibang linggwahe ay ang malalim kong pagmamahal sa aking Inang Wika. Isa ito sa mga dahilan kung bakit halos lahat ng mga sinusulat ko ay nasa Filipino. Sa aking palagay ay dapat mas pagyamanin ng mga manunulat na Filipino ang kanilang kakayahang sumulat gamit ang ating sariling wika. Kung susuriin mo ang mga Nobel Laureate for Literature ay mapapansing mong karamihan sa kanila ay ang kani-kanilang Inang Wika ang ginamit upang mailabas ang simbuyo nila tungkol sa paksang nais nilang ibahagi, katulad nina Yasunari Kawabata, Herta Müller, Aleksandr Solzhenitsyn, Pablo Neruda, Anatole France, atpb. Sa pamamagitan ng paggamit na ito sa kanilang sariling wika ay malinaw nilang naipaabot sa kanilang mga kababayan ang mensahing pumukaw sa kanilang mga kamalayan. Ang kanilang mga obra ay isinalin na lamang sa Ingles upang mabasa ng mas nakararami sa mundo. Nais ko sana balang araw ay isang Filipino rin ang makatanggap ng ganitong pagkilala sa mundo. Gusto ko balang araw ay ang ating wika naman ang pag-aaralan ng ibang lahi.

Nag-aaral ako ng Aleman dahil gusto kong mag-aral (MBA) sa Germany at isa sa mga requirements ay ang kakayahang makapagsalita at makaintindi ng Aleman. Para sa isang technical na katulad ko ay paraiso ang makapagpalawak ng kaalaman sa sentro ng pagbuo sa agham at teknolohiya sa buong mundo. Musika rin sa aking pandinig ang kakaibang tigas sa punto ng mga German.. Hindi nako nakasabay sa mga kaklase ko noong November dahil sa sobrang busy eh nawalan na ako ng oras para makapag-enroll, tapos noong January naman ay nagkaroon ako ng chicken pox (napakalaki ng damage na ginawa nito sakin-- mga na-cancel na training at travel,pera at higit sa lahat ay ang makinis kong dibdib-- mabuti na lang konti lang ang tumubo at halos wala na ngayong dark spots)kaya ayun tuluyan nakong napag-iwanan ng mga kaklase ko dati. Ganun pa man ay excited pa rin ako sa pagsisimula bukas. May mga bagong makikilala..makakakwentuhan..malay mo isa na sa kanila ang magiging malaking bahagi ng buhay ko..

Unrestraint

Susulat ako tungkol sa dissociative identity disorder (DID) ko..tungkol sa hirap na pinagdadaanan ko..tungkol sa labanang nangyayari sa utak ko..

Susulat ako tungkol sa inferiority complex ko..tungkol sa pinagmulan nito..tungkol sa pakikipaglaban ko dito..

Susulat ako tungkol sa deformity ko..tungkol sa epekto nito sa buhay ko..tungkol sa kauganayan nito sa minamahal ko..

Susulat ako tungkol sa mga sekswal kong karanasan..tungkol sa ligaya at sakit na naramdaman ko..

Susulat ako tungkol sa aking pagtingin sa mga usaping politikal..tungkol sa usaping kinahaharap ko bilang isang Filipino..

Susulat ako tungkol sa aking mga paglalakbay..tungkol sa mga lugar na aking napuntahan..

Susulat ako tungkol sa aklat na aking nabasa..tungkol sa musikang aking narinig..tungkol sa larawang aking nakita..

Susulat ako tungkol sa galit ko sa mundo..tungkol sa galit ko sa mga tao.. tungkol sa galit ko sa magulang ko..

Susulat ako tungkol sa mga taong nakilala ko..tungkol sa mga aral na itinuro nila sa akin..

Susulat ako tungkol sa taong nais kong makasama..tungkol sa paghahanap ko sa kanya..

Susulat ako tungkol sa buhay ko..tungkol sa mga karanasan ko..tungkol sa mga pinagdaanan ko..

Susulat ako..yung wala pumipigil at walang pangamba na baka sa akin ay mayroong makakilala..

Pagpapaalam sa Nakalipas

Ide-delete ko na ang picture mo.. Isasama ko na rin ang mga kantang nagpapaalala sa iyo.

Isa sa mga ipinangako ko sa sarili ko kapag nalampasan ko ang problemang nagpagulo sa isipan ko nitong mga nagdaang buwan ay ang palayain ang aking puso mula sa hawlang nagkulong sa akin sa alaala ng una't-huling gabi namin ni Unilever. Mahigit anim na taon rin akong nagpabihag sa isang taong hindi naman ako gustong itali sa kanyang mga bisig. Nakakatawang isipin na ako mismo ang humabi sa bilangguang lalong nagpabagsak ng aking self-esteem. Sa kabila nito ay hindi ko pinagsisisihan ang mga ginawa ko. Nagmahal lang naman ako, malas lang hindi nya gustong ibalik ang pagmamahal na iyon. At ang pagreject na iyon ang nagtulak sa akin na upang magsumikap.. Inisip ko na baka kapag nakita nya na matagumpay ako ay magkakaroon sya ng interest sa akin. Subalit hindi pala. Habang hinahabol ko sya ay lalo lang syang lumalayo. Mahirap syang maabutan.

Hindi pa ako sumusuko sa laban namin. Alam ko balang araw maabutan ko rin sya at baka malampasan pa nga. Magbabago na ang lahat. Iba na ang daang tatahakin ko. Iba na rin ang layunin ko. Hindi na ang maabot sya kundi ang maabot taong gusto kong maging ako.

Pinapalaya na kita Der Fuhrer.

Happy Birthday My Unilever Guy

My??Oooppss..mali..Hindi ka pala akin..at mukhang hinding-hindi magiging akin.

Diba last year mo na sa MBA mo dyan sa Rockwell? Habang tumatagal lalo kang lumalayo sa akin. Pero nakakatawa kapag naglalaro ang tadhana, diba? Yung naging boyfriend mo na nakilala mo noong lumipat ka sa Molave na nakakasama mo kapag nagrereview ka sa Jollibee sa Philcoa eh ex-boyfriend ng kaibigan ko na kapangalan ko pa.. Diba minsang sumama ako sa kanila ng mga kaibigan nya na nagrereview doon eh nandun rin kayo? Ewan ko kung napansin mo ako o talagang umiwas ka lang ulit. Noong sa ortigas pako nagwo-work, dun ako tumira sa De Castro at minsan nung papunta na ako sa sakayan eh nakita kita. Tan**na, dun ka rin pala nakatira??? Hindi ko alam ang gagawin ko noon umagang yun.. Sobtang bilis ng pagtibok ng puso ko noon na parang sasabog. Magkahalong saya at insecurity ang naramdaman ko noon. Pagtapos ng ilang taon nakita ulit kita, pero patay, alalang-alala ako noon sa hitsura ko-- maayos ba buhok ko, may dumiba ako sa mukha, maganda ba porma ko?? Arrggghhh..Bakit ba parang napakaliit ng mundo para sa ating dalawa?

Last month, sinubukan kong magpadala ng mensahe sayo sa Facebook, yun yung 6th year anniversary natin, baka kasi magrereply ka..baka pagkatapos ng napakahabang taon eh papansinin mo na ako at this time may chance na ako..kahit na kaibigan lamang.. Kinabukasan excited akong i-check kung may message ako, baka sakaling nag-reply ka, pero wala. Ok lang, baka hindi ka pa nagche-check ng FB mo. Ilang araw rin ang lumipas pero wala pa ring message mula sa'yo kaya nagpasya akong i-search ka at tingnan ang profile mo. Dahan-dahan kong tinype ang ginagamit mong pangalan para hindi magkamali. Wlang lumabas sa result kundi mga website na merong apelyido mo-- yung santo at pangalan ng isang unibersidad sa U-belt. Bakit ganon?? Dinelete mo na ba ang profile mo? Sinubukan kong i-search gamit ang real name mo, pero wala pa rin. Matapos ang ilang subok ng kung anu-anong pangalang na maaring ginamit mo eh saka ko lang narealize, b-in-lock mo na ako..

Kailangan mo ba talagang gawin yun? Bakit ba ganun na lamang ang galit mo sakin? Kasalanan ko ba na minahal kita ng sobra-sobra? Ano bang dahilan kung bakit mo ito ginagawa sa akin? Dahil lang ba sa teorya mo noong una't-huling gabi na magkasama tayo kung bakit XXXXXX ang XXXXX? Sana naging bukas ang isipan mo para maintindihan ang dahilan. Sana kahit papaano naipaliwanag ko sayo ang dahilan kung bakit. Hindi ko rin naman ginusto ito ah. Paano ko ba ipapaliwanag sa iyo kung isinasara mo ang lahat ng daan?


Ikaw ang dahilan ng lahat ng pagsisikap ko. Pero, bakit ba pakiramdam ko ay kulang na kulang pa rin ang mga tagumpay ko para maabot ka? Sa bawat tagumpay mo, pakiramdam ko ay milya-milya ang idinadagdag nitong patlang sa ating dalawa. Pilit akong lumalapit sayo pero tumatakbo ka naman palayo. Ano pa bang kailangan kong gawin?

#################################
November 22. Happy Birthday Jxxxxx Xxbxxxxxn..

Philippines VS Philippines

Una kong napanuod ang India vs India campaign noong inirepresent ko ang aming kumpanya sa isang panel meeting kung saan pinag-usapan ang mga detalye at implementasyon ng scholarship program na pinangungunahan ng TESDA. Layunin ng proyektong ito na makatulong ang gobyerno sa Semiconductor Industry na lubhang naapektuhan ng financial crisis sa pamamagitan ng pagbibigay ng libreng training sa mga engineers at technicians ng mga semiconductor company. Ang panel ay binubuo ng mga dalubhasa mula sa Semiconductor industry, mga multi-national company at malalaking unibersidad. Isa sa maiaambag namin bilang isang kumpanya na nangunguna pagdating sa Agham ng Radio Frequency (RF) ang imbita ng technical mga expert mula sa Germany na magbabahagi ng kanilang kaalaman. Bago magsimula ang meeting ay ipinakita muna sa amin ang video campaign na ito na ginawa para sa ika-animnapu't dalawang anibersaryo ng kalayaan ng India. Halos iisa ang naging tugon ng lahat matapos itong mapanuod, ang ating bansa, katulad ng India, ay dalawang Pilipinas na naglalaban..

Mahigit tatlong daang taon tayong naging bihag at alipin ng Espanya bago natin maideklara ang ating kalayaan. Isang huwad na kalayaan. Pagkatapos nito ay napasailalim naman tayo ng Amerika. Inagaw, sinakop at ginahasa ng Hapon sa paniniwalang sila ay isang "Divine Race." Muling binawi ng imperyalistang si Uncle Sam at binigyan ng kalayaan. Isa na namang huwad na kalayaan. Minsan ay nanguna tayo sa Asya subalit dahil sa pagtatalo ng dalawang Pilipinas ay unti-unti tayong bumagsak at kinain ng sarili nating kasakiman at kawalan ng pagmamahal sa bayan. Matapos ang dalawang dekada sa ilalim sa karahasan ng Martial Law ay umasa ang lahat na makakabangon na ang Pilipinas. Naupo si Corazon Aquino bilang kauna-unahang babaeng presidente at dumanas ng sunud-sunod na kudeta ang kanyang pamumuno subalit nalampasan nya ito. Sumunod si Ramos, si Erap at si Gloria, at tuluyang nabaon sa utang ang Pilipinas. Tuluyang dumami ang mga naghihirap. Tuluyan namang dumami ang pera pulitikong walang habas na kumakain sa yaman ng ating bayan.

Sa mga proyektong hinawakan ko sa para gobyerno at sa mga pribadong kumpanya ay nakita ko ang mukha ng dalawang Pilipinas na naglalaban. Ang isang Pilipinas ay nagpupumiglas sa pagkakatali. Ang isang Pilipinas naman ay ang siyang taling pumipigil. Ang isa ay naniniwalang kaya nyang makaalpas at umunlad kasabay ang ibang bansa sa Asya. Ang isa naman ay nilamon ng kanyang mga kahinaan at pagdududa, hindi kilala ang kanyang sarili, ang kanyang kasaysayan at ang kanyang mga kakayahan. Ang isang Pilipinas ay kumikilos para sa kanyang kinabukasan samantalang ang isa naman ay reklamo nang reklamo sa dahil kahirapang kinasasadlakan. Ang isang Pilipinas ay nakatingin sa ilalim ng bangin, punong-puno ng pagaalinlangan. Ang isang Pilipinas naman ay nakatingala sa langit at sinasabing "Oras na para lumipad!!"

#####################################################



"There are two Indias in this country. One India is straining at the leash, eager to spring forth and live up to all the adjectives that the world has been showering recently upon us. The other India is the leash. One India says, give me a chance and I’ll prove myself. The other India says, prove yourself first and may be then you’ll have a chance. One India lives in the optimism of our hearts. The other India lurks in the skepticism of our minds. One India Wants. The other India Hopes. One India Leads. The other India Follows. But conversions are on rise. With each passing day more and more people from the other India have been coming over to this side. And quietly, while the world is not looking, a pulsating, dynamic new India is emerging. An India whose faith in success is far greater than its fear of failure. An India that no longer boycotts foreign made goods but buys out the companies that makes them instead. History, they say, is a bad motorist. It rarely ever signals its intentions when it is taking a turn. This is that rarely ever moment. History is turning a page. For more than half a century, our nation has sprung, stumbled, run, fallen, rolled over, got up, dusted herself and cantered, sometimes lurched on. But today, as we get into our 60th year as a free nation, the ride has brought us to the edge of time’s greatest precipice. And one India – a tiny little voice at the back of the head – is looking down at the bottom of the ravine and hesitating. The other India is looking up at the sky and saying – It’s Time To Fly !!!"

Julia in the Philippines

Gusto ko sanang sumulat ng isang kwento about Julia Campbell pero wlang lumalabas sa utak ko. Sa hindi nakakaalam, sya yung member ng US Peace Corps na natagpuang patay sa Ifugao noong Abril, 2007. Nakakalungkot isipin na ang taong tumutulong at namamalasakit sa ating mga Pilipino ay sya pang bababuyin at papatayin ng kapwa natin Pilipino. Dahil walang lumalabas ngayon sa utak ko, share ko na lang ang link sa blog nya,Julia in the Philippines http://juliainthephilippines.blogspot.com