Morphine

Virginia.

Ito ang sagot sa tanong na nagpapanalo ng isang milyong piso sa isang science high school student na sumali sa Game KNB? kanina. Nakakatuwang isipin na sa edad nyang iyon ay nanalo na sya ng ganoon kalaking halaga. Matapos ihayag ni Kris na tama ang sagot at nanalo na yung bata ng isang milyon ay ipinakita naman sa TV ang ina ng bata na lubos ang kasiyahan. Sobra akong nadala ng mga sumunod na sinabi ni Kris, "Masayang-masaya tayo sa mga ganitong klaseng achievements pero ang ating ina ay ten times ang kasiyahang nararamdaman para sa tagumpay ng isang anak."

Naalala ko na dati pa akong gustong pasalihin ng Nanay ko sa Game KNB? dahil lagi ko daw nasasagot ang mga tanong sa game show na yun. Naisip ko kanina na kung ako siguro ang nasa katayuan ng batang yun marahil ay ang Nanay ko na ang pinakamasayang ina sa buong mundo. Marahil proud na proud sya sa naabot ko. Marahil yayakapin nya ako ng mahigpit at ipagsisigawan nya na "Anak ko ito!!"

Napakarami kong gustong ibigay sa Nanay ko. Gusto kong maranasan nya ang maalwan at masaganang pamumuhay. Gusto kong tingalain at kainggitan sya ng lahat ng mga ina sa mundo dahil sa pagkakaroon nya ng isang matagumpay at mapagmahal na anak. Nais kong maranasan nya ang buhay ng mga mayayaman naming customer. Nais kong mabili nya ang anu mang bagay na magustuhan nya at mapuntahan ang mga magagandang lugar na gusto nyang mapuntahan.

Dati ay madalas na sinasabi ng Nanay ko na nakakaawa daw ang Lola ko. Namatay daw sya na hindi man lang nakaranas ng maayos at maalwang buhay. Maya-maya ay mapapansin ko na lamang na unti-unti nang tumutulo ang kanyang mga luha. Kung iisipin, nakaka-awa talaga ang Lola ko. Namatay syang nakaratay sa kama. Hirap na hirap.

Halos lumaki ako sa piling ng Lola ko. [Ako ang paborito nyang apo.] Sya ang nagpaanak sa Nanay ko kaya Sya rin marahil ang unang taong nakita ko noong isinilang ako. [Ang Lola ko rin ang nagbigay sakin ng pangalan ko. Bukod sa deformity ko ay napakasakitin ko noong bata pa ako. Palitan daw sila ng Nanay ko sa pagkandong sa akin dahil lagi akong umiiyak sa tuwing ibababa sa kama.] Anim na taon na ako noong lumipat kami mula sa Pulo papunta sa bayan para sa aking pormal na pag-aaral. Naiwan namin doon sa isla ang Lolo't Lola ko pati na ang iba kong mga tito at tita. Ngunit kahit na ganoon ay bumabalik pa rin ako tuwing bakasyon. At doon ay mas marami pang ala-ala ang aking nabuo kasama ang Lola ko. Pagka-kain naming ng agahan ay sisimulan na naming walisan ang buong paligid ng bahay pa punong-puno ng dahon mula sa mga punong nakatanim sa paligid. Pagkatapos nito ay didiligan naman namin ang iba't-ibang uri ng halaman na inaalagaan ng Lola ko. Pagdating naman ng tanghali ay magkatabi kaming nahihiga sa may silong [ng bahay] habang nakikinig sa mga drama sa radyo. Minsan naman ay doon kami nahihiga sa kubo na malapit sa dagat dahil doon ay mas malamig ang ihip ng hangin. [Madalas na pinakikinggan namin noon ay si Tiya Dely at pagkatapos naman nito ay ang "Ito ang Palad Ko" -- Ang theme song ng programang ito ay ang kanta ni Kenny Rankin na "What Matters Most" kaya tuwing maririnig ko ito ay hindi ko mapigilang maluha dahil naaalala ko ang Lola ko.] Sa hapon naman ay pumupunta kami sa gubat upang manguha ng tuyong kahoy na gagamiting panggatong sa pagluluto. Kapag gabi naman ay nakikinig kami kay Ka Ernie Baron sa radyo hanggang sa ako'y makatulog na nakayakap sa aking mahal na Lola at hinahayaang punuin ang ilong ko ng mahalimuyak na amoy ng Lola ko na dulot ng bughaw na Johnson's Baby Powder na halos ipaligo nya sa kanyang katawan. Minsan naman ay may mga araw na mag-isa akong natutulog dahil sumundo sa Lola ko para magpa-anak ng isang bagong inang punong-puno ng mga pangarap para sa kanyang sanggol na isinilang.

Kapag malapit na ang Mahal na Araw ay pumupunta kami ng Lola ko sa tuklong tuwing hapon. Panata nya ito sa Nuestra Senora de Milagrosa, ang patron namin sa isla. Pagkagaling sa tuklong ay titigil muna kami sa isang taniman ng kamoteng kahoy upang magbunot ng mga tumutubong damo. Kahit na masakit na ang akong mga kamay at tagaktak na ang pawis ay akin pa ring tinitiis ang hirap, mahil ay dahil sa takot na mapagalitan o dahil sa pagmamahal sa aking Lola.

Madalas ay kami lamang dalawa ng Lola ko ang nasa bahay, wala si Lolo dahil nandun sya sa sugalan. Minsan kapag umuuwi sya ay nag-aaway lang sila ni Lola. Isang beses nga noong mag-away sila ay tinaga ni Lolo yung kawayang poste sa balkon ng bahay habang isinisigaw ng Lola ko na sobrang hirap lang ang dinanas nya sa piling ni Lolo.

Hindi naging maswerte si Lola sa kanyang mga naging anak lalo na kay Tita Thelma. Si Tita Thelma ang pilit na iginapang ni Lola para makatapos ng kolehiyo. Minsan ay naikwenyo ni Lolo na noon daw ay kahit madaling araw pa lamang ay nanghuhuli na ng isda si Lola, tinitiis nya ang lamig ng tubig upang may mapipangtustos lamang sa pag-aaral ni Tita Thelma. Kahit na nakatapos sya ng pag-aaral at nakapasa so board exam [para maging Chemical Engineer] ay hindi pa rin nya naiahon sa kahirapan sina Lola dahil sa maaga nyang pag-aasawa. Sigurado akong sobra-sobrang hirap ng kalooban ang naranasan noon ni Lola. Napakasakit isipin na ang taong inaasahan mong makakatulong sa'yo upang wakasan ang iyong paghihirap ay bigla na lamang mawawala kasama ng iyong pangarap ay pag-asa.

Grade 5 na ako nang makaranas ng sobrang pananakit ng katawan, lalo na ang parteng likuran, ang Lola ko. Ang pananakit na ito ay lalong lumala [nang lumala] na naging sanhi ng pagkaratay nya sa kama. Dinala sya sa iba't-ibang doktor pati na sa mga albularyo kung saan-saan ngunit walang nagawa ang mga ito sa sakit ng Lola ko. Dumating ang araw na hindi na nya kami makilala kahit na ang mga anak nya. Marahil ay sanhi ito ng mga gamot na iniinom nya. Madalas ay si Nanay ang nag-aalaga sa kanya at minsan naman ay tumutulong ako. Kitang-kita ko ang hirap na dinadanas ng Lola ko habang nakaratay at unti-unting binubura ng gamot ang kanyang mga ala-ala. Umaga noong ika-siyam ng Mayo, 1997 nang bawian ng buhay ang Lola ko. Napakalalim na kalungkutan ang bumalot sa aking noong umagang iyon..wala na ang Lola ko..lumaya na sya at sa wakas ay natapos na rin ang kanyang paghihirap..

Natapos ang Game KNB habang tuwang-tuwa ang batang nanalo samantalang ang kanyang ina naman ay abo't langit ang tuwa at pasasalamat at sa kanyang mata'y dinig na dinig mo ang kanyang sigaw.. "ANAK KO ITO!!"

Pinatay ko na ang telebisyon at naglakad patungo sa aking silid at isinara ang pinto. Mula sa kadiliman ay nakita ko ang aking Ina at unti-unting tumulo ang aking mga luha..

Matutupad ko ang mga pangarap ko para sa aking Ina..

PS. Jeremy Vicencio ang pangalan ng batang nanalo..

###################################

Ito ay isinulat ko noong ika-23 ng Disyembre, 2005 sa aking Talaarawan noong ako'y nasa pamantasan pa lamang. Lumayas ako sa amin noong Hunyo, 2005 at bumalik na lamang bago ang pagsalubong sa bagong taon. Noong mga panahong iyon ay nabuhay akong mag-isa at walang sinuman ang tumulong sa akin kahit na ang mga taong itinuring kong kaibigan.

###################################

Ang araw na ito ay ang ika-limampu't isang kaarawan ng aking Nanay. Nagparamdam sya sa akin kaninang umaga pero hindi ko pinansin. Hindi ako sana'y na ipinapakita sa kanya ang aking pagmamahal.

Sa dami ng naranasan kong sakit sa buhay ay tila naging manhid na ako at tuluyan nang nawala ang kakayahan kong magmahal. Madalas ay isinisisi ko sa aking Ina kung bakit ganito ang buhay ko. Sana ay hinayaan na lamang nila akong mamatay noong bata pa ako habang namimilipit sa sakit dulot ng deformity ko.