Spurned Parcel

Hero,

Bata pa lamang ako ay nandiyan na sya. Hindi ko pa alam kung ano ang pangalan nya noon. Ang naaalala ko lang ay madalas syang tinitingnan ng mga kamag-anak ko pero wala akong pakialam dahil akala ko ganoon rin sila. Isang araw ay namulat na lang ako sa malungkot na katotohanan na iba pala sya. Natatakot syang mapagtawanan ng iba kaya gumawa kami ng isang makapal na kanlungan kung saan kami lamang ang magkasama. Walang ibang pwedeng pumasok. Hanggang sa dumating ka. Tinanong mo ako kung anong pangalan nya subalit hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa'yo. Kahit ako ay hindi rin alam kung sino sya.

Hindi ba pwedeng hwag mo na lamang syang pansinin? Hindi mo naman sya kailangan, diba? Ayaw ko rin sa kanya pero wala naman akong magagawa eh. Kaming dalawa ay iisa. Kahit anong gawin ko para makawala ay mananatili pa rin akong nakagapos sa kalungkutang kanyang dala.

Why So Serious?

"Madness, as you know, is like gravity. All it takes is a little push."

"Madness is like the Emergency Exit.You can just step outside and close the Door on all those Bad Things that happened.You can lock Them all away Forever."


- Joker



############################################

Ikaw ang naaalala ko tuwing tinititigan ko sya..

Snakes and Light Reaction

Iyon ang huling requirement na kailangan naming maipasa para sa subject na Biology. Ilang buwan rin ang aming inilaan upang matapos ang aming pagsasaliksik tungkol sa paksang aming napili. -- Snakes. Typewriter pa lamang ang gamit namin noon. Mahal ang renta sa computer at lalong mas mahal ang ink ng printer. Nagalit pa nga ang ibang teacher dahil sa hindi pagpasok ng buong klase sa mga panghapong asignatura para tapusin ang proyekto ng bawat grupo.

"Most of the snakes will attack only when they feel threatened"

Noong mapaglarong araw na iyon ay ako ang naging ahas na tumuklaw sa aking guro. Hindi ko nakita ang malinis nyang hangarin na ako'y turuan. Inakala kong nais nya lamang akong saktan at pahirapan kaya umiral ang pagiging ahas ko -- hindi ko ugali ang sumalag, ako ang sumasalakay.

Hindi ko na sya nakausap matapos ang araw na iyon. Sinira ko ang isang magandang samahan. Ilang araw matapos yun ay saka ko pa lamang napagtanto kung ano ang nawala sa akin.

Pagkatapos ng halos dalawang taon ay bumalik ang lahat sa akin, iyon pinakamalaking kabiguan ko sa buhay. Pakiramdam ko'y lalo ko syang ibinagsak, kung nakasama ko lang sana sya noong panahong iyon marahil ay iba ang kinalabasan ng lahat.

Sinubukan ko syang hanapin. Gusto ko syang puntahan noong nalaman kong doon na sya nagtuturo, gusto ko syang padalhan ng bulaklak pero nag-alangan ako.

Pagkatapos ng maraming taon ay muli ko syang nakita. In-add nya ako pero in-approve ko na lang pagkatapos ng ilang araw. Inakala ko kasi na hindi na nya ako naaalala. Maaga akong pumasok noong araw na iyon. Pagkatapos magcheck ng e-mails ay naglog-in na ako sa Facebook. "Hi" Dito nagsimula at sa loob ng dalawang oras ay tuloy-tuloy ang paglabas ng mga katagang matagal ko nang nais sambitin, ang paghingi ng tawad, ang mga kwento ng kalungkutan at kabiguan, ang nakaraan, ang bukas. Ang lahat ng ito ay malaya kong nasabi nang walang pag-aalinlangan o takot na ako'y mahusgahan.

"It's easy for you to say those things because you know deep inside that I'm your long lost friend"

Mahigit sampong taon na ang lumipas. Mas mahihirap at mas masasakit pa ang aking mga pinagdaanan pagkatapos ng presentation namin sa Biology. Subalit ang aral na itinuro sa akin ng araw na iyon tungkol sa buhay ay ang naging matatag na pundasyon ko upang malampasan ang lahat ng mga hinarap kong pagsubok at masimulan ang isang bago at tunay na pagkakaibigan. Nakakalungkot isipin na kinailangan pang masira ang isang magandang samahan upang ang mga ito ay aking matutunan. Hindi ko naabot ang isang bagay gusto ko sanang maipagmalaki nya sa akin pero alam ko na sa aking munting paraan ay maipagmamalaki nyang ako ay minsan niyang tinuruan. Mahigit sampong taon na ang lumipas. Ilang daang milya na ang layo namin sa isa't-isa pero alam ko balang araw ay magkikita kaming muli. At habang naghihintay ako sa araw na iyon ay dito ko muna masayang ikukwento ang mga nangyayari sa aking buhay.

##########################################

Putang Ina hindi na ako naaalala ng paborito kong titser noong high school..hindi nya alam na mas masaya pa ako kapag nakakuha ako ng 81 sa mga pagsusulit na ibinibigay nya kahit na sa ibang subject ay nakakuha ako ng 95..hindi nya alam na talagang nagpuyat ako para lamang maunawaan ang meiosis at mitosis, kung paano ko sinikap na intindihin at saulohin ang proseso ng light reaction, ang produksyon ng adenosine triphosphate at nicotinamide adenine dinucleotide phosphate dahil gusto kong makakuha ng 85 para matuwa sya sakin..hindi nya rin alam kung gaano kalaki ang impluwensya nya sa pagtingin ko sa buhay pagkatapos ng mga kwentuhan namin.. at hindi nya alam na hanggang ngayon ay dinadala ko pa rin ang galit sa sarili ko dahil sa lahat ng mga pinagsasaabi at ginawa kong lubhang nakasakit sa kanyang damdamin..

Napakatagal ko syang hinanap..at ngayong natagpuan ko na sya ay ganito naman..?


**84.74 pala ang nakuha kong final Grade sa Biology at kapag iniround-off yun, 85 na rin yun..