Happy Birthday My Unilever Guy

My??Oooppss..mali..Hindi ka pala akin..at mukhang hinding-hindi magiging akin.

Diba last year mo na sa MBA mo dyan sa Rockwell? Habang tumatagal lalo kang lumalayo sa akin. Pero nakakatawa kapag naglalaro ang tadhana, diba? Yung naging boyfriend mo na nakilala mo noong lumipat ka sa Molave na nakakasama mo kapag nagrereview ka sa Jollibee sa Philcoa eh ex-boyfriend ng kaibigan ko na kapangalan ko pa.. Diba minsang sumama ako sa kanila ng mga kaibigan nya na nagrereview doon eh nandun rin kayo? Ewan ko kung napansin mo ako o talagang umiwas ka lang ulit. Noong sa ortigas pako nagwo-work, dun ako tumira sa De Castro at minsan nung papunta na ako sa sakayan eh nakita kita. Tan**na, dun ka rin pala nakatira??? Hindi ko alam ang gagawin ko noon umagang yun.. Sobtang bilis ng pagtibok ng puso ko noon na parang sasabog. Magkahalong saya at insecurity ang naramdaman ko noon. Pagtapos ng ilang taon nakita ulit kita, pero patay, alalang-alala ako noon sa hitsura ko-- maayos ba buhok ko, may dumiba ako sa mukha, maganda ba porma ko?? Arrggghhh..Bakit ba parang napakaliit ng mundo para sa ating dalawa?

Last month, sinubukan kong magpadala ng mensahe sayo sa Facebook, yun yung 6th year anniversary natin, baka kasi magrereply ka..baka pagkatapos ng napakahabang taon eh papansinin mo na ako at this time may chance na ako..kahit na kaibigan lamang.. Kinabukasan excited akong i-check kung may message ako, baka sakaling nag-reply ka, pero wala. Ok lang, baka hindi ka pa nagche-check ng FB mo. Ilang araw rin ang lumipas pero wala pa ring message mula sa'yo kaya nagpasya akong i-search ka at tingnan ang profile mo. Dahan-dahan kong tinype ang ginagamit mong pangalan para hindi magkamali. Wlang lumabas sa result kundi mga website na merong apelyido mo-- yung santo at pangalan ng isang unibersidad sa U-belt. Bakit ganon?? Dinelete mo na ba ang profile mo? Sinubukan kong i-search gamit ang real name mo, pero wala pa rin. Matapos ang ilang subok ng kung anu-anong pangalang na maaring ginamit mo eh saka ko lang narealize, b-in-lock mo na ako..

Kailangan mo ba talagang gawin yun? Bakit ba ganun na lamang ang galit mo sakin? Kasalanan ko ba na minahal kita ng sobra-sobra? Ano bang dahilan kung bakit mo ito ginagawa sa akin? Dahil lang ba sa teorya mo noong una't-huling gabi na magkasama tayo kung bakit XXXXXX ang XXXXX? Sana naging bukas ang isipan mo para maintindihan ang dahilan. Sana kahit papaano naipaliwanag ko sayo ang dahilan kung bakit. Hindi ko rin naman ginusto ito ah. Paano ko ba ipapaliwanag sa iyo kung isinasara mo ang lahat ng daan?


Ikaw ang dahilan ng lahat ng pagsisikap ko. Pero, bakit ba pakiramdam ko ay kulang na kulang pa rin ang mga tagumpay ko para maabot ka? Sa bawat tagumpay mo, pakiramdam ko ay milya-milya ang idinadagdag nitong patlang sa ating dalawa. Pilit akong lumalapit sayo pero tumatakbo ka naman palayo. Ano pa bang kailangan kong gawin?

#################################
November 22. Happy Birthday Jxxxxx Xxbxxxxxn..

Philippines VS Philippines

Una kong napanuod ang India vs India campaign noong inirepresent ko ang aming kumpanya sa isang panel meeting kung saan pinag-usapan ang mga detalye at implementasyon ng scholarship program na pinangungunahan ng TESDA. Layunin ng proyektong ito na makatulong ang gobyerno sa Semiconductor Industry na lubhang naapektuhan ng financial crisis sa pamamagitan ng pagbibigay ng libreng training sa mga engineers at technicians ng mga semiconductor company. Ang panel ay binubuo ng mga dalubhasa mula sa Semiconductor industry, mga multi-national company at malalaking unibersidad. Isa sa maiaambag namin bilang isang kumpanya na nangunguna pagdating sa Agham ng Radio Frequency (RF) ang imbita ng technical mga expert mula sa Germany na magbabahagi ng kanilang kaalaman. Bago magsimula ang meeting ay ipinakita muna sa amin ang video campaign na ito na ginawa para sa ika-animnapu't dalawang anibersaryo ng kalayaan ng India. Halos iisa ang naging tugon ng lahat matapos itong mapanuod, ang ating bansa, katulad ng India, ay dalawang Pilipinas na naglalaban..

Mahigit tatlong daang taon tayong naging bihag at alipin ng Espanya bago natin maideklara ang ating kalayaan. Isang huwad na kalayaan. Pagkatapos nito ay napasailalim naman tayo ng Amerika. Inagaw, sinakop at ginahasa ng Hapon sa paniniwalang sila ay isang "Divine Race." Muling binawi ng imperyalistang si Uncle Sam at binigyan ng kalayaan. Isa na namang huwad na kalayaan. Minsan ay nanguna tayo sa Asya subalit dahil sa pagtatalo ng dalawang Pilipinas ay unti-unti tayong bumagsak at kinain ng sarili nating kasakiman at kawalan ng pagmamahal sa bayan. Matapos ang dalawang dekada sa ilalim sa karahasan ng Martial Law ay umasa ang lahat na makakabangon na ang Pilipinas. Naupo si Corazon Aquino bilang kauna-unahang babaeng presidente at dumanas ng sunud-sunod na kudeta ang kanyang pamumuno subalit nalampasan nya ito. Sumunod si Ramos, si Erap at si Gloria, at tuluyang nabaon sa utang ang Pilipinas. Tuluyang dumami ang mga naghihirap. Tuluyan namang dumami ang pera pulitikong walang habas na kumakain sa yaman ng ating bayan.

Sa mga proyektong hinawakan ko sa para gobyerno at sa mga pribadong kumpanya ay nakita ko ang mukha ng dalawang Pilipinas na naglalaban. Ang isang Pilipinas ay nagpupumiglas sa pagkakatali. Ang isang Pilipinas naman ay ang siyang taling pumipigil. Ang isa ay naniniwalang kaya nyang makaalpas at umunlad kasabay ang ibang bansa sa Asya. Ang isa naman ay nilamon ng kanyang mga kahinaan at pagdududa, hindi kilala ang kanyang sarili, ang kanyang kasaysayan at ang kanyang mga kakayahan. Ang isang Pilipinas ay kumikilos para sa kanyang kinabukasan samantalang ang isa naman ay reklamo nang reklamo sa dahil kahirapang kinasasadlakan. Ang isang Pilipinas ay nakatingin sa ilalim ng bangin, punong-puno ng pagaalinlangan. Ang isang Pilipinas naman ay nakatingala sa langit at sinasabing "Oras na para lumipad!!"

#####################################################



"There are two Indias in this country. One India is straining at the leash, eager to spring forth and live up to all the adjectives that the world has been showering recently upon us. The other India is the leash. One India says, give me a chance and I’ll prove myself. The other India says, prove yourself first and may be then you’ll have a chance. One India lives in the optimism of our hearts. The other India lurks in the skepticism of our minds. One India Wants. The other India Hopes. One India Leads. The other India Follows. But conversions are on rise. With each passing day more and more people from the other India have been coming over to this side. And quietly, while the world is not looking, a pulsating, dynamic new India is emerging. An India whose faith in success is far greater than its fear of failure. An India that no longer boycotts foreign made goods but buys out the companies that makes them instead. History, they say, is a bad motorist. It rarely ever signals its intentions when it is taking a turn. This is that rarely ever moment. History is turning a page. For more than half a century, our nation has sprung, stumbled, run, fallen, rolled over, got up, dusted herself and cantered, sometimes lurched on. But today, as we get into our 60th year as a free nation, the ride has brought us to the edge of time’s greatest precipice. And one India – a tiny little voice at the back of the head – is looking down at the bottom of the ravine and hesitating. The other India is looking up at the sky and saying – It’s Time To Fly !!!"

Julia in the Philippines

Gusto ko sanang sumulat ng isang kwento about Julia Campbell pero wlang lumalabas sa utak ko. Sa hindi nakakaalam, sya yung member ng US Peace Corps na natagpuang patay sa Ifugao noong Abril, 2007. Nakakalungkot isipin na ang taong tumutulong at namamalasakit sa ating mga Pilipino ay sya pang bababuyin at papatayin ng kapwa natin Pilipino. Dahil walang lumalabas ngayon sa utak ko, share ko na lang ang link sa blog nya,Julia in the Philippines http://juliainthephilippines.blogspot.com