Bakit ba hindi ako naging party animal? Bakit ba hindi ako kumportable sa piling ng maraming taong nagsasaya? Nagtataka talaga ako kung bakit ganito ako. Ilang beses ko nang sinubukang sumama sa maraming tao para makisali sa kanila habang nagwawala at nagpapakalango sa ritmo ng musika pero hindi ko talaga maisiksik ang sarili ko. Ang bawat halakhak ay tila punyal na itinatarak sa aking likuran. Unti-unti akong pinapatay ng masasayang kwentuhan at tawanan. Sa kabilang banda naman ay tila musikang nagpapakalma sa akin ang hinagpis ng bawat kaluluwang naghihirap. Kasiyahan ang dala sa akin ng bawat kamatayan.
Hindi ako mahilig sa R&B. Ayokong sumabay sa ritmong pilit sinasabayan ng mga taong dinadala at nagpapadala lamang sa idinidikta ng panahon. Ayoko sa taong walang sariling pagkakakilanlan. Mas gusto kong ang galit at pagmamahal at sining sa likod ng musika ng Scorpion, Metalicca, System of a Down, Third Eye Blind, Nirvana, Fall Out Boy, Queen, Oasis, Switchfoot, etc.
"Everybody's looking for love- Oh, oh.
Ain't that the reason you're at this club?"
Gusto kong subukang bumalik sa Bed kahit na hindi ako kumportable sa lugar na puno ng halakhakan. Gusto kong bumalik sa Bed para maranasang ilipad ng napapanahong ritmo. Gusto kong bumalik sa Bed dahil baka doon si Pagmamahal ay aking matagpuan. Gusto kong bumalik sa Bed dahil doon ako'y binubuhay ng nakabibinging hinagpis ng mga pusong nagtatago sa likod ng maskara ng ritmo at huwad na kasiyahan.
#############################################
Nakita ko si Unilever Gay Guy noong unang beses kong pagpunta sa Bed noong Marso. Napakaliit talaga ng mundo para sa aming dalawa. Minsan parang gusto kong bumalik doon at magpakaputa.
Tuesday, May 25, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

1 comment:
Bed tayo! :D
Post a Comment