Pulo sa Talisay

Kindheit
by Rainer Maria Rilke

It would be good to give much thought, before
you try to find words for something so lost,
for those long childhood afternoons you knew
that vanished so completely -and why?

We're still reminded-: sometimes by a rain,
but we can no longer say what it means;
life was never again so filled with meeting,
with reunion and with passing on

as back then, when nothing happened to us
except what happens to things and creatures:
we lived their world as something human,
and became filled to the brim with figures.

And became as lonely as a sheperd
and as overburdened by vast distances,
and summoned and stirred as from far away,
and slowly, like a long new thread,
introduced into that picture-sequence
where now having to go on bewilders us

########################################
Let me take you down, 'cause I'm going to Strawberry Fields.
Nothing is real and nothing to get hung about.
Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see.

Para sa aking isla, sa aking lawa, sa aking punong mangga.

Draft H

Hero,

Nakakatawang isipin kung paano ko ipino-project sa ibang tao, bagay at lugar ang pagmamahal na sana'y para sa iyo. Ilang beses ko nang sinubukang iaalay ito subalit ayaw mo namang tanggapin. Noong pumunta ako sa Cebu nitong nakaraang araw ko lamang napagtanto na may ganito pala akong paraan ng pagmamahal sa iyo. Isa sa mga maraming paraan.

Sa isipan ko ay gumagawa ako ng isang kwentong isinasabuhay sa iba't-ibang lalaking nakikilala ko. Ito lang ang tanging paraan upang mailabas ko ang pagmamahal ko. Ang paglalambing ko.

Ito ang kwento nating dalawa. Ang kwento ng ating pag-iibigan. Kung mabibigyan mo lamang ako ng pagkakataon..

Spurned Parcel

Hero,

Bata pa lamang ako ay nandiyan na sya. Hindi ko pa alam kung ano ang pangalan nya noon. Ang naaalala ko lang ay madalas syang tinitingnan ng mga kamag-anak ko pero wala akong pakialam dahil akala ko ganoon rin sila. Isang araw ay namulat na lang ako sa malungkot na katotohanan na iba pala sya. Natatakot syang mapagtawanan ng iba kaya gumawa kami ng isang makapal na kanlungan kung saan kami lamang ang magkasama. Walang ibang pwedeng pumasok. Hanggang sa dumating ka. Tinanong mo ako kung anong pangalan nya subalit hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa'yo. Kahit ako ay hindi rin alam kung sino sya.

Hindi ba pwedeng hwag mo na lamang syang pansinin? Hindi mo naman sya kailangan, diba? Ayaw ko rin sa kanya pero wala naman akong magagawa eh. Kaming dalawa ay iisa. Kahit anong gawin ko para makawala ay mananatili pa rin akong nakagapos sa kalungkutang kanyang dala.

Why So Serious?

"Madness, as you know, is like gravity. All it takes is a little push."

"Madness is like the Emergency Exit.You can just step outside and close the Door on all those Bad Things that happened.You can lock Them all away Forever."


- Joker



############################################

Ikaw ang naaalala ko tuwing tinititigan ko sya..

Snakes and Light Reaction

Iyon ang huling requirement na kailangan naming maipasa para sa subject na Biology. Ilang buwan rin ang aming inilaan upang matapos ang aming pagsasaliksik tungkol sa paksang aming napili. -- Snakes. Typewriter pa lamang ang gamit namin noon. Mahal ang renta sa computer at lalong mas mahal ang ink ng printer. Nagalit pa nga ang ibang teacher dahil sa hindi pagpasok ng buong klase sa mga panghapong asignatura para tapusin ang proyekto ng bawat grupo.

"Most of the snakes will attack only when they feel threatened"

Noong mapaglarong araw na iyon ay ako ang naging ahas na tumuklaw sa aking guro. Hindi ko nakita ang malinis nyang hangarin na ako'y turuan. Inakala kong nais nya lamang akong saktan at pahirapan kaya umiral ang pagiging ahas ko -- hindi ko ugali ang sumalag, ako ang sumasalakay.

Hindi ko na sya nakausap matapos ang araw na iyon. Sinira ko ang isang magandang samahan. Ilang araw matapos yun ay saka ko pa lamang napagtanto kung ano ang nawala sa akin.

Pagkatapos ng halos dalawang taon ay bumalik ang lahat sa akin, iyon pinakamalaking kabiguan ko sa buhay. Pakiramdam ko'y lalo ko syang ibinagsak, kung nakasama ko lang sana sya noong panahong iyon marahil ay iba ang kinalabasan ng lahat.

Sinubukan ko syang hanapin. Gusto ko syang puntahan noong nalaman kong doon na sya nagtuturo, gusto ko syang padalhan ng bulaklak pero nag-alangan ako.

Pagkatapos ng maraming taon ay muli ko syang nakita. In-add nya ako pero in-approve ko na lang pagkatapos ng ilang araw. Inakala ko kasi na hindi na nya ako naaalala. Maaga akong pumasok noong araw na iyon. Pagkatapos magcheck ng e-mails ay naglog-in na ako sa Facebook. "Hi" Dito nagsimula at sa loob ng dalawang oras ay tuloy-tuloy ang paglabas ng mga katagang matagal ko nang nais sambitin, ang paghingi ng tawad, ang mga kwento ng kalungkutan at kabiguan, ang nakaraan, ang bukas. Ang lahat ng ito ay malaya kong nasabi nang walang pag-aalinlangan o takot na ako'y mahusgahan.

"It's easy for you to say those things because you know deep inside that I'm your long lost friend"

Mahigit sampong taon na ang lumipas. Mas mahihirap at mas masasakit pa ang aking mga pinagdaanan pagkatapos ng presentation namin sa Biology. Subalit ang aral na itinuro sa akin ng araw na iyon tungkol sa buhay ay ang naging matatag na pundasyon ko upang malampasan ang lahat ng mga hinarap kong pagsubok at masimulan ang isang bago at tunay na pagkakaibigan. Nakakalungkot isipin na kinailangan pang masira ang isang magandang samahan upang ang mga ito ay aking matutunan. Hindi ko naabot ang isang bagay gusto ko sanang maipagmalaki nya sa akin pero alam ko na sa aking munting paraan ay maipagmamalaki nyang ako ay minsan niyang tinuruan. Mahigit sampong taon na ang lumipas. Ilang daang milya na ang layo namin sa isa't-isa pero alam ko balang araw ay magkikita kaming muli. At habang naghihintay ako sa araw na iyon ay dito ko muna masayang ikukwento ang mga nangyayari sa aking buhay.

##########################################

Putang Ina hindi na ako naaalala ng paborito kong titser noong high school..hindi nya alam na mas masaya pa ako kapag nakakuha ako ng 81 sa mga pagsusulit na ibinibigay nya kahit na sa ibang subject ay nakakuha ako ng 95..hindi nya alam na talagang nagpuyat ako para lamang maunawaan ang meiosis at mitosis, kung paano ko sinikap na intindihin at saulohin ang proseso ng light reaction, ang produksyon ng adenosine triphosphate at nicotinamide adenine dinucleotide phosphate dahil gusto kong makakuha ng 85 para matuwa sya sakin..hindi nya rin alam kung gaano kalaki ang impluwensya nya sa pagtingin ko sa buhay pagkatapos ng mga kwentuhan namin.. at hindi nya alam na hanggang ngayon ay dinadala ko pa rin ang galit sa sarili ko dahil sa lahat ng mga pinagsasaabi at ginawa kong lubhang nakasakit sa kanyang damdamin..

Napakatagal ko syang hinanap..at ngayong natagpuan ko na sya ay ganito naman..?


**84.74 pala ang nakuha kong final Grade sa Biology at kapag iniround-off yun, 85 na rin yun..

Paghahanap

"If you want to achieve peace of mind and happiness have faith, If you want to be a disciple of truth then search."

--Friedrich Wilhelm Nietzsche

Reciprocal Invitation to the Dance

Reciprocal Invitation to the Dance
by Johann Wolfgang von Goethe

THE INDIFFERENT.

COME to the dance with me, come with me, fair one!

Dances a feast-day like this may well crown.
If thou my sweetheart art not, thou canst be so,

But if thou wilt not, we still will dance on.
Come to the dance with me, come with me, fair one!

Dances a feast-day like this may well crown.

THE TENDER.

Loved one, without thee, what then would all feast be?

Sweet one, without thee, what then were the dance?
If thou my sweetheart wert not, I would dance not.

If thou art still so, all life is one feast.
Loved one, without thee, what then would all feasts be?

Sweet one, without thee, what then were the dance?

THE INDIFFERENT.

Let them but love, then, and leave us the dancing!

Languishing love cannot bear the glad dance.
Let us whirl round in the waltz's gay measure,

And let them steal to the dim-lighted wood.
Let them but love, then, and leave us the dancing!

Languishing love cannot bear the glad dance.

THE TENDER.

Let them whirl round, then, and leave us to wander!

Wand'ring to love is a heavenly dance.
Cupid, the near one, o'erhears their deriding,

Vengeance takes suddenly, vengeance takes soon.
Let them whirl round, then, and leave us to wander!

Wand'ring to love is a heavenly dance.

1789.

Kasama

Labing anim na taon ako nang sinimulan kong habiin ang isang pangarap na pinukaw ng gurong nagpakilala sa akin sa mundo ng panitikan. Ang pagkamulat na ito rin ang naging hudyat ng pag-iiba ng mga kasuno ko sa huling taon ko sa mataas na paaralan. Sa mahalagang transisyong ito ay nakilala ko ang dalawang taong magiging kasama ko hindi lamang noong hayskul kundi pati na rin sa pagharap ko sa buhay. Mahigit tatlong taon ko na silang kakilala noong panahong iyon subalit hindi ko inakalang magiging malaking bahagi sila ng aking buhay. Nakakasama ko na ang isa sa mga pakasam at mga gala noong unang taon pa lamang. Subalit ang isa ay hindi ko naisip na makakasundo ko pala dahil na rin sa malamig pagtuturingan noong mga unang taon na impluwensya ng mga dati kong kasama.

Pinagsama kaming tatlo ng iisang pangarap. Naging daan ang bawat gabing ginugol namin bilang paghahanda sa pangarap na iyon para mas makilala pa ang isa't-isa. Hindi ako natakot na malaman nila ang mga kahinaang nagtatago sa likod ng matapang at palaban kong katauhan. Masaya kaming kumakain ng binatog, mani, pipino o kung ano mang dumaang inilalako sa kalsada habang pinagkukwentuhan ang nakaraan at mga plano para sa kinabukasan. Tinakluban ng ugnayang ito ang lahat ng masasama kong karanasan pagdating sa pakikisama at binigyan ng mas malalim na kahulugan ang salitang "pagkakaibigan."

#############################################

Isang paggunita sa siyam na taon na pagkakaibigan.


Malayu-layo na rin
Ang ating narating
Di na matitinag
Ang samahan at pag-ibig

Mabibilang mo ba
Ang mga taong
Lumipas
Sa pakiwari ko’y
Isa lamang sandali
Puno ng liwanag
At dilim
Magkahalo lagi
Ang pait at tamis

Hinarap natin
Ang hamon ng kahapon
Di man sigurado
Ang kinabukasan

Kasama by Bridge

And She Was Gone

"And She Was Gone"
By Emily Kapnek
from the season 3 episode of As Told By Ginger

She chose to walk alone
Though others wondered why
Refused to look before her,
Kept eyes cast upwards,
Towards the sky.

She didn't have companions
No need for earthly things.
Only wanted freedom,
From what she felt were
Puppet strings.

She longed to be a bird. That she might fly away.
She pitied every blade of grass
For planted they would stay.

She longed to be a flame,
That brightly danced alone.
Felt jealous of the steam
That made the air its only home.

Some say she wished too hard.
Some say she wished too long.
But we awoke one autumn day
To find that she was gone.


Some say she wished too hard.
Some say she wished too long.
But we awoke one autumn day
To find that she was gone.

The trees, they say stood witness.
The sky refused to tell.
But someone who had seen it said
The story played out well.

She spread her arms out wide.
Breathed in the break of dawn.
She just let go of all she held...

And then she was gone.