I Started A Joke

Bakit ba hindi ako naging party animal? Bakit ba hindi ako kumportable sa piling ng maraming taong nagsasaya? Nagtataka talaga ako kung bakit ganito ako. Ilang beses ko nang sinubukang sumama sa maraming tao para makisali sa kanila habang nagwawala at nagpapakalango sa ritmo ng musika pero hindi ko talaga maisiksik ang sarili ko. Ang bawat halakhak ay tila punyal na itinatarak sa aking likuran. Unti-unti akong pinapatay ng masasayang kwentuhan at tawanan. Sa kabilang banda naman ay tila musikang nagpapakalma sa akin ang hinagpis ng bawat kaluluwang naghihirap. Kasiyahan ang dala sa akin ng bawat kamatayan.

Hindi ako mahilig sa R&B. Ayokong sumabay sa ritmong pilit sinasabayan ng mga taong dinadala at nagpapadala lamang sa idinidikta ng panahon. Ayoko sa taong walang sariling pagkakakilanlan. Mas gusto kong ang galit at pagmamahal at sining sa likod ng musika ng Scorpion, Metalicca, System of a Down, Third Eye Blind, Nirvana, Fall Out Boy, Queen, Oasis, Switchfoot, etc.

"Everybody's looking for love- Oh, oh.
Ain't that the reason you're at this club?"

Gusto kong subukang bumalik sa Bed kahit na hindi ako kumportable sa lugar na puno ng halakhakan. Gusto kong bumalik sa Bed para maranasang ilipad ng napapanahong ritmo. Gusto kong bumalik sa Bed dahil baka doon si Pagmamahal ay aking matagpuan. Gusto kong bumalik sa Bed dahil doon ako'y binubuhay ng nakabibinging hinagpis ng mga pusong nagtatago sa likod ng maskara ng ritmo at huwad na kasiyahan.

#############################################
Nakita ko si Unilever Gay Guy noong unang beses kong pagpunta sa Bed noong Marso. Napakaliit talaga ng mundo para sa aming dalawa. Minsan parang gusto kong bumalik doon at magpakaputa.

Nine Answers to Mother Tongue

Ja, ich spreche ein bißchen Deutsch. Ich studiere Deutsch im Goethe Institute-Manila.

#########

Pagkatapos ng halos isang taon ay maipagpapatuloy ko na ulit bukas ang pag-aaral ko ng Aleman. Napag-iwanan na ako ng mga ka-batch ko noong isang taon e. Sigurado karamihan sa kanila ay natapos na sa Level 3 (A1.3) at handa na silang kumuha ng Goethe-Zertifikat A1.

Isang nakakatuwang karanasan para sa akin ang pag-aaral ng Aleman noong isang taon. Dito ay nakilala ko ang iba't-ibang klaseng taong may kanya-kanyang dahilan kung bakit gustong matutong magsalita ng Aleman. Merong anak-mayamang ipapadala sa Switzerland para doon ipagpatuloy ang pag-aaral sa kolehiyo-- kasama nya ang kanyang amang nakakapagsalita ng Spanish, French at Bahasa. Isang makulit na lolang gustong makausap ang kanyang half-German na apo, na laging "Ma'am" ang tawag sa Deutschlehrerin, na lagi akong sinusutsutan tuwing gusto akong makausap. Masteral student na kailangan sa curriculum nila na nakakapagsalita ng at least tatlong linggwahe, mahal sa kanyang school kaya sa Goethe pumunta. Konyitang Koreanang may maliit na dede at smoke buddy ni Masteral Student. At syempre, nariyan ang mga "exotics" na gustong makapag-asawa ng Aleman na mag-aahon sa kanila sa kahirapan. Naging magulong-masaya ang bawat Sabado ng hapon ng buhay ko sa loob ng tatlong buwan dahil sa mga taong ito.

High school pa lang ako ay gusto ko nang matuto ng iba't-ibang linggwahe. Idolo ko ata si Rizal. Iba ang kasi ang dating kung nakakapagsalita at nakakaintindi ka ng maraming linggwahe. Noong college ako ay sinubukan kong mag-self-study ng Espanyol subalit pagkatapos ng ilang buwan ay nawalan na ako gana. Sinubukan ko ring pag-aralan ang Pranses pero nahirapan ako-- kailangan ata nito ay isang formal language school. Sa kabila ng pagnanais kong matuto ng ibat'-ibang linggwahe ay ang malalim kong pagmamahal sa aking Inang Wika. Isa ito sa mga dahilan kung bakit halos lahat ng mga sinusulat ko ay nasa Filipino. Sa aking palagay ay dapat mas pagyamanin ng mga manunulat na Filipino ang kanilang kakayahang sumulat gamit ang ating sariling wika. Kung susuriin mo ang mga Nobel Laureate for Literature ay mapapansing mong karamihan sa kanila ay ang kani-kanilang Inang Wika ang ginamit upang mailabas ang simbuyo nila tungkol sa paksang nais nilang ibahagi, katulad nina Yasunari Kawabata, Herta Müller, Aleksandr Solzhenitsyn, Pablo Neruda, Anatole France, atpb. Sa pamamagitan ng paggamit na ito sa kanilang sariling wika ay malinaw nilang naipaabot sa kanilang mga kababayan ang mensahing pumukaw sa kanilang mga kamalayan. Ang kanilang mga obra ay isinalin na lamang sa Ingles upang mabasa ng mas nakararami sa mundo. Nais ko sana balang araw ay isang Filipino rin ang makatanggap ng ganitong pagkilala sa mundo. Gusto ko balang araw ay ang ating wika naman ang pag-aaralan ng ibang lahi.

Nag-aaral ako ng Aleman dahil gusto kong mag-aral (MBA) sa Germany at isa sa mga requirements ay ang kakayahang makapagsalita at makaintindi ng Aleman. Para sa isang technical na katulad ko ay paraiso ang makapagpalawak ng kaalaman sa sentro ng pagbuo sa agham at teknolohiya sa buong mundo. Musika rin sa aking pandinig ang kakaibang tigas sa punto ng mga German.. Hindi nako nakasabay sa mga kaklase ko noong November dahil sa sobrang busy eh nawalan na ako ng oras para makapag-enroll, tapos noong January naman ay nagkaroon ako ng chicken pox (napakalaki ng damage na ginawa nito sakin-- mga na-cancel na training at travel,pera at higit sa lahat ay ang makinis kong dibdib-- mabuti na lang konti lang ang tumubo at halos wala na ngayong dark spots)kaya ayun tuluyan nakong napag-iwanan ng mga kaklase ko dati. Ganun pa man ay excited pa rin ako sa pagsisimula bukas. May mga bagong makikilala..makakakwentuhan..malay mo isa na sa kanila ang magiging malaking bahagi ng buhay ko..

Unrestraint

Susulat ako tungkol sa dissociative identity disorder (DID) ko..tungkol sa hirap na pinagdadaanan ko..tungkol sa labanang nangyayari sa utak ko..

Susulat ako tungkol sa inferiority complex ko..tungkol sa pinagmulan nito..tungkol sa pakikipaglaban ko dito..

Susulat ako tungkol sa deformity ko..tungkol sa epekto nito sa buhay ko..tungkol sa kauganayan nito sa minamahal ko..

Susulat ako tungkol sa mga sekswal kong karanasan..tungkol sa ligaya at sakit na naramdaman ko..

Susulat ako tungkol sa aking pagtingin sa mga usaping politikal..tungkol sa usaping kinahaharap ko bilang isang Filipino..

Susulat ako tungkol sa aking mga paglalakbay..tungkol sa mga lugar na aking napuntahan..

Susulat ako tungkol sa aklat na aking nabasa..tungkol sa musikang aking narinig..tungkol sa larawang aking nakita..

Susulat ako tungkol sa galit ko sa mundo..tungkol sa galit ko sa mga tao.. tungkol sa galit ko sa magulang ko..

Susulat ako tungkol sa mga taong nakilala ko..tungkol sa mga aral na itinuro nila sa akin..

Susulat ako tungkol sa taong nais kong makasama..tungkol sa paghahanap ko sa kanya..

Susulat ako tungkol sa buhay ko..tungkol sa mga karanasan ko..tungkol sa mga pinagdaanan ko..

Susulat ako..yung wala pumipigil at walang pangamba na baka sa akin ay mayroong makakilala..

Pagpapaalam sa Nakalipas

Ide-delete ko na ang picture mo.. Isasama ko na rin ang mga kantang nagpapaalala sa iyo.

Isa sa mga ipinangako ko sa sarili ko kapag nalampasan ko ang problemang nagpagulo sa isipan ko nitong mga nagdaang buwan ay ang palayain ang aking puso mula sa hawlang nagkulong sa akin sa alaala ng una't-huling gabi namin ni Unilever. Mahigit anim na taon rin akong nagpabihag sa isang taong hindi naman ako gustong itali sa kanyang mga bisig. Nakakatawang isipin na ako mismo ang humabi sa bilangguang lalong nagpabagsak ng aking self-esteem. Sa kabila nito ay hindi ko pinagsisisihan ang mga ginawa ko. Nagmahal lang naman ako, malas lang hindi nya gustong ibalik ang pagmamahal na iyon. At ang pagreject na iyon ang nagtulak sa akin na upang magsumikap.. Inisip ko na baka kapag nakita nya na matagumpay ako ay magkakaroon sya ng interest sa akin. Subalit hindi pala. Habang hinahabol ko sya ay lalo lang syang lumalayo. Mahirap syang maabutan.

Hindi pa ako sumusuko sa laban namin. Alam ko balang araw maabutan ko rin sya at baka malampasan pa nga. Magbabago na ang lahat. Iba na ang daang tatahakin ko. Iba na rin ang layunin ko. Hindi na ang maabot sya kundi ang maabot taong gusto kong maging ako.

Pinapalaya na kita Der Fuhrer.

Happy Birthday My Unilever Guy

My??Oooppss..mali..Hindi ka pala akin..at mukhang hinding-hindi magiging akin.

Diba last year mo na sa MBA mo dyan sa Rockwell? Habang tumatagal lalo kang lumalayo sa akin. Pero nakakatawa kapag naglalaro ang tadhana, diba? Yung naging boyfriend mo na nakilala mo noong lumipat ka sa Molave na nakakasama mo kapag nagrereview ka sa Jollibee sa Philcoa eh ex-boyfriend ng kaibigan ko na kapangalan ko pa.. Diba minsang sumama ako sa kanila ng mga kaibigan nya na nagrereview doon eh nandun rin kayo? Ewan ko kung napansin mo ako o talagang umiwas ka lang ulit. Noong sa ortigas pako nagwo-work, dun ako tumira sa De Castro at minsan nung papunta na ako sa sakayan eh nakita kita. Tan**na, dun ka rin pala nakatira??? Hindi ko alam ang gagawin ko noon umagang yun.. Sobtang bilis ng pagtibok ng puso ko noon na parang sasabog. Magkahalong saya at insecurity ang naramdaman ko noon. Pagtapos ng ilang taon nakita ulit kita, pero patay, alalang-alala ako noon sa hitsura ko-- maayos ba buhok ko, may dumiba ako sa mukha, maganda ba porma ko?? Arrggghhh..Bakit ba parang napakaliit ng mundo para sa ating dalawa?

Last month, sinubukan kong magpadala ng mensahe sayo sa Facebook, yun yung 6th year anniversary natin, baka kasi magrereply ka..baka pagkatapos ng napakahabang taon eh papansinin mo na ako at this time may chance na ako..kahit na kaibigan lamang.. Kinabukasan excited akong i-check kung may message ako, baka sakaling nag-reply ka, pero wala. Ok lang, baka hindi ka pa nagche-check ng FB mo. Ilang araw rin ang lumipas pero wala pa ring message mula sa'yo kaya nagpasya akong i-search ka at tingnan ang profile mo. Dahan-dahan kong tinype ang ginagamit mong pangalan para hindi magkamali. Wlang lumabas sa result kundi mga website na merong apelyido mo-- yung santo at pangalan ng isang unibersidad sa U-belt. Bakit ganon?? Dinelete mo na ba ang profile mo? Sinubukan kong i-search gamit ang real name mo, pero wala pa rin. Matapos ang ilang subok ng kung anu-anong pangalang na maaring ginamit mo eh saka ko lang narealize, b-in-lock mo na ako..

Kailangan mo ba talagang gawin yun? Bakit ba ganun na lamang ang galit mo sakin? Kasalanan ko ba na minahal kita ng sobra-sobra? Ano bang dahilan kung bakit mo ito ginagawa sa akin? Dahil lang ba sa teorya mo noong una't-huling gabi na magkasama tayo kung bakit XXXXXX ang XXXXX? Sana naging bukas ang isipan mo para maintindihan ang dahilan. Sana kahit papaano naipaliwanag ko sayo ang dahilan kung bakit. Hindi ko rin naman ginusto ito ah. Paano ko ba ipapaliwanag sa iyo kung isinasara mo ang lahat ng daan?


Ikaw ang dahilan ng lahat ng pagsisikap ko. Pero, bakit ba pakiramdam ko ay kulang na kulang pa rin ang mga tagumpay ko para maabot ka? Sa bawat tagumpay mo, pakiramdam ko ay milya-milya ang idinadagdag nitong patlang sa ating dalawa. Pilit akong lumalapit sayo pero tumatakbo ka naman palayo. Ano pa bang kailangan kong gawin?

#################################
November 22. Happy Birthday Jxxxxx Xxbxxxxxn..

Philippines VS Philippines

Una kong napanuod ang India vs India campaign noong inirepresent ko ang aming kumpanya sa isang panel meeting kung saan pinag-usapan ang mga detalye at implementasyon ng scholarship program na pinangungunahan ng TESDA. Layunin ng proyektong ito na makatulong ang gobyerno sa Semiconductor Industry na lubhang naapektuhan ng financial crisis sa pamamagitan ng pagbibigay ng libreng training sa mga engineers at technicians ng mga semiconductor company. Ang panel ay binubuo ng mga dalubhasa mula sa Semiconductor industry, mga multi-national company at malalaking unibersidad. Isa sa maiaambag namin bilang isang kumpanya na nangunguna pagdating sa Agham ng Radio Frequency (RF) ang imbita ng technical mga expert mula sa Germany na magbabahagi ng kanilang kaalaman. Bago magsimula ang meeting ay ipinakita muna sa amin ang video campaign na ito na ginawa para sa ika-animnapu't dalawang anibersaryo ng kalayaan ng India. Halos iisa ang naging tugon ng lahat matapos itong mapanuod, ang ating bansa, katulad ng India, ay dalawang Pilipinas na naglalaban..

Mahigit tatlong daang taon tayong naging bihag at alipin ng Espanya bago natin maideklara ang ating kalayaan. Isang huwad na kalayaan. Pagkatapos nito ay napasailalim naman tayo ng Amerika. Inagaw, sinakop at ginahasa ng Hapon sa paniniwalang sila ay isang "Divine Race." Muling binawi ng imperyalistang si Uncle Sam at binigyan ng kalayaan. Isa na namang huwad na kalayaan. Minsan ay nanguna tayo sa Asya subalit dahil sa pagtatalo ng dalawang Pilipinas ay unti-unti tayong bumagsak at kinain ng sarili nating kasakiman at kawalan ng pagmamahal sa bayan. Matapos ang dalawang dekada sa ilalim sa karahasan ng Martial Law ay umasa ang lahat na makakabangon na ang Pilipinas. Naupo si Corazon Aquino bilang kauna-unahang babaeng presidente at dumanas ng sunud-sunod na kudeta ang kanyang pamumuno subalit nalampasan nya ito. Sumunod si Ramos, si Erap at si Gloria, at tuluyang nabaon sa utang ang Pilipinas. Tuluyang dumami ang mga naghihirap. Tuluyan namang dumami ang pera pulitikong walang habas na kumakain sa yaman ng ating bayan.

Sa mga proyektong hinawakan ko sa para gobyerno at sa mga pribadong kumpanya ay nakita ko ang mukha ng dalawang Pilipinas na naglalaban. Ang isang Pilipinas ay nagpupumiglas sa pagkakatali. Ang isang Pilipinas naman ay ang siyang taling pumipigil. Ang isa ay naniniwalang kaya nyang makaalpas at umunlad kasabay ang ibang bansa sa Asya. Ang isa naman ay nilamon ng kanyang mga kahinaan at pagdududa, hindi kilala ang kanyang sarili, ang kanyang kasaysayan at ang kanyang mga kakayahan. Ang isang Pilipinas ay kumikilos para sa kanyang kinabukasan samantalang ang isa naman ay reklamo nang reklamo sa dahil kahirapang kinasasadlakan. Ang isang Pilipinas ay nakatingin sa ilalim ng bangin, punong-puno ng pagaalinlangan. Ang isang Pilipinas naman ay nakatingala sa langit at sinasabing "Oras na para lumipad!!"

#####################################################



"There are two Indias in this country. One India is straining at the leash, eager to spring forth and live up to all the adjectives that the world has been showering recently upon us. The other India is the leash. One India says, give me a chance and I’ll prove myself. The other India says, prove yourself first and may be then you’ll have a chance. One India lives in the optimism of our hearts. The other India lurks in the skepticism of our minds. One India Wants. The other India Hopes. One India Leads. The other India Follows. But conversions are on rise. With each passing day more and more people from the other India have been coming over to this side. And quietly, while the world is not looking, a pulsating, dynamic new India is emerging. An India whose faith in success is far greater than its fear of failure. An India that no longer boycotts foreign made goods but buys out the companies that makes them instead. History, they say, is a bad motorist. It rarely ever signals its intentions when it is taking a turn. This is that rarely ever moment. History is turning a page. For more than half a century, our nation has sprung, stumbled, run, fallen, rolled over, got up, dusted herself and cantered, sometimes lurched on. But today, as we get into our 60th year as a free nation, the ride has brought us to the edge of time’s greatest precipice. And one India – a tiny little voice at the back of the head – is looking down at the bottom of the ravine and hesitating. The other India is looking up at the sky and saying – It’s Time To Fly !!!"

Julia in the Philippines

Gusto ko sanang sumulat ng isang kwento about Julia Campbell pero wlang lumalabas sa utak ko. Sa hindi nakakaalam, sya yung member ng US Peace Corps na natagpuang patay sa Ifugao noong Abril, 2007. Nakakalungkot isipin na ang taong tumutulong at namamalasakit sa ating mga Pilipino ay sya pang bababuyin at papatayin ng kapwa natin Pilipino. Dahil walang lumalabas ngayon sa utak ko, share ko na lang ang link sa blog nya,Julia in the Philippines http://juliainthephilippines.blogspot.com

Waiting in Vain

Naghihintay..

sa iyong ngiti..
sa iyong paghalakhak..
sa iyong pagbisita..
sa iyong mensahe..

Umaasa..

na babalik ka..
na hinahanap mo rin ako..
na muli kang makita..
na makasama ka..



################################

Dapat ba akong maghintay?
Dapat ba akong umasa?

Magparamdam ka naman..

Rummage

Ikaw na magsisilbing gabay ko upang mas mapaunlad ko pa ang aking sarili.
Ikaw na lilinang sa aking mga natatagong kakayahan.
Ikaw na magiging daan upang maisakatuparan ko ang aking mga mithiin at mga pangarap.
Ikaw na handang umunawa sa aking magulong pag-uugali.
Ikaw na tatanggap sa akin bilang ako hindi sa kung ano ang meron ako.
Ikaw na magpaparamdam sa akin na may halaga ako at kinakailangan mo ako sa buhay mo.
Ikaw na sasamahan akong tumitig sa kalangitan buong magdamag.
Ikaw na makakapalitan ko ng mga kuro-kuro, ideya at kaalaman tungkol sa kung anu-anong mga bagay gaano man ito kalalim o kababaw.
Ikaw na makakakwentuhan ko tungkol sa huling aklat na nabasa ko.
Ikaw na sasamahan akong makinig sa kahit anong klaseng musikang mapag-tripan natin.
Ikaw na makakasama kong tumawa sa mga katangahan ko..natin..ng mga tao sa mundo.
Ikaw na tutugtugan ko ng Violin pagkatapos nating magtalik hanggang sa makatulog ka sa aking kandungan.

Nais na kitang makilala..
Nais na kitang makasama..
Ang nais ko'y dumating ka na..