Julia in the Philippines

Gusto ko sanang sumulat ng isang kwento about Julia Campbell pero wlang lumalabas sa utak ko. Sa hindi nakakaalam, sya yung member ng US Peace Corps na natagpuang patay sa Ifugao noong Abril, 2007. Nakakalungkot isipin na ang taong tumutulong at namamalasakit sa ating mga Pilipino ay sya pang bababuyin at papatayin ng kapwa natin Pilipino. Dahil walang lumalabas ngayon sa utak ko, share ko na lang ang link sa blog nya,Julia in the Philippines http://juliainthephilippines.blogspot.com

Waiting in Vain

Naghihintay..

sa iyong ngiti..
sa iyong paghalakhak..
sa iyong pagbisita..
sa iyong mensahe..

Umaasa..

na babalik ka..
na hinahanap mo rin ako..
na muli kang makita..
na makasama ka..



################################

Dapat ba akong maghintay?
Dapat ba akong umasa?

Magparamdam ka naman..

Rummage

Ikaw na magsisilbing gabay ko upang mas mapaunlad ko pa ang aking sarili.
Ikaw na lilinang sa aking mga natatagong kakayahan.
Ikaw na magiging daan upang maisakatuparan ko ang aking mga mithiin at mga pangarap.
Ikaw na handang umunawa sa aking magulong pag-uugali.
Ikaw na tatanggap sa akin bilang ako hindi sa kung ano ang meron ako.
Ikaw na magpaparamdam sa akin na may halaga ako at kinakailangan mo ako sa buhay mo.
Ikaw na sasamahan akong tumitig sa kalangitan buong magdamag.
Ikaw na makakapalitan ko ng mga kuro-kuro, ideya at kaalaman tungkol sa kung anu-anong mga bagay gaano man ito kalalim o kababaw.
Ikaw na makakakwentuhan ko tungkol sa huling aklat na nabasa ko.
Ikaw na sasamahan akong makinig sa kahit anong klaseng musikang mapag-tripan natin.
Ikaw na makakasama kong tumawa sa mga katangahan ko..natin..ng mga tao sa mundo.
Ikaw na tutugtugan ko ng Violin pagkatapos nating magtalik hanggang sa makatulog ka sa aking kandungan.

Nais na kitang makilala..
Nais na kitang makasama..
Ang nais ko'y dumating ka na..

For Hero..My First..

Dear Hero,

Biyernes, October 2, isang napakahalagang araw para sa atin. Ngayon ay ipagdiriwang natin ang ating ika-anim na taon.. Isipin mo yun.. ANIM na TAON na tayo? Ganun na tayo katagal..napakarami na nating nalampasan..at madami pang pagdaraanan..

Naalala mo pa ba kung paano tayo nagkakilala? Eh yung araw noong una tayong nagkita? October 2 rin noon, 2003, Huwebes. Sabi mo noon mayg dinalaw ka sa UERM at dahil malapit lang dun ang tinitirahan ko eh niyaya mo na akong magkita. Hero pa ang ginagamit mong nickname noon pero binago mo ito, marahil dahil sumikat noon si Hero Angeles. "Let's meet halfway." Paano ko ba makakalimutan ang line na yun? Yan ang sinabi mo noong unang beses yata yun na nagkakilala, pero dahil gabi na noon at hindi kita ganoon kagusto noon eh hindi kita pinagbigyan kaya hindi na yun natuloy. Maaga ka ngayong nagtext. Gusto mong magkita tayo. Wala na rin akong class noon kaya sige, pumayag ako. Hindi ka familiar sa place kaya tinanong mo ako kung anong sasakyan mo. Sabi ko tumawid ka at sumakay ng jeep at ginawa mo nga. Tumawag ka, sabi mo nasa Cubao ka na at malapit ka nang malowbat . Patay!! Mali! Bakit ka nakarating sa Cubao?? "Sumakay ka ulit ng jeep sa kabila tapos bumaba ka sa Chowking. Doon tayo magkita. Ano bang suot mo?"

Pagkatapos ng mahigit isang oras ay nakita ko ang isang matangkad na naka-orange na T-shirt, spike na buhok at may dalang blue backpack. Kinabahan ako. Hindi ko alam kung lalapit ba ako o hindi. Mga ilang minuto pa ang lumipas bago ako nagkaroon ng lakas ng lood na lapitan ka at magpakilala. Nagkasundo tayong umalis na at pumunta sa boarding haouse ko. Konting kwentuhan habang naglalakad.

Maliit lang ang kwarto ko pero cozy naman. Tama lang para sa ating dalawa. Hinubad mo ang iyong sapatos at humingi ka ng alcohol para ilagay sa malaki mong paa pagkatos ay kinuha mo ang isang Hello Chocolate bar sa table ko. Hinalungkat ko ang bag mong blue at tiningnan ang wallet mo pati ang mga laman nito, pati ang Landbank mong ATM Card-- nagtataka kasi ako bakit Landbank, sabi mo yun ang malapit sa inyo sa Nueva Ecija, akala ko kase DOST ka rin. Nahiga ka at hinintay kung ano ang gagawin ko sayo. Dahil nga bago pa lang ako noon ay hindi ko alam ang gagawin..hindi ko alam paano magsisimula. Humiga ako sa tabi mo..niyakap ka..ganoon din ang ginawa mo at nagdampi ang ating mga labi. Naging mabilis ang pangyayari, pakiramdam ko noon ay parang gusto mong magdalang-tao ang aking mukha. Tapos hiniling mo kung pwede. Nagaalangan pa ako noon..natatakot.. ito ang magiging unang beses ko. Ngunit bumigay rin ako dahil sa iyong panunuyo. Hindi ko alam kung paanong posisyon ang gagawin..sobrang sakit kasi, pero napapawi ito ng iyong mga halik..ng iyong mahigpit na yakap na nagbibigay ng kasiguraduhan. Halos alas-dose na ng umaga ka na umuwi noon. Hinatid pa nga kita sa sakayan kahit na hindi ako makalakad ng maayos.

Simula noong gabing iyon ay minahal na kita. Lalo pa itong pinalalim ng pagiging sentimental ko..ikaw ang aking una.. Alam mo bang ikaw ang LAHAT ng gusto ko na hindi ako? Ikaw ang sumisimbolo sa aking mga pangarap. Ikaw ang aking pamantayan ng tagumpay. Ikaw ang inspirasyon ko sa pagsusuumikap..dahil gusto kitang maabot.. Ikaw rin ang nagpakilala sakin kay Michael Buble..kaya eto..baliw na rin ako sa mga kanta nya.. Maraming beses mo na akong sinaktan pero nanatili pa rin ako, nagmamahal, Alam kong kahangalan ang ginagawa ko pero ito ang pinili ko dahil sa iyo..para sa iyo..

Anim na taon na tayo..
..sa aking paraiso..sa aking pantasya. Doon ay nanatili pa rin ang ating komunikasyon pagkatapos ng gabing ibinigay ko sa'yo ang lahat. Doon ay hindi mo ako iniwasan noong nagkasalubong tayo sa AS bagkus ay masaya tayong tumambay at nagkwentuhan sa AS steps. Doon ay magkasama tayong nagreview sa Jollibee sa Philcoa kapag malapit na ang mid-terms at finals. Doon ay magkasama tayong lumipat sa Molave noong nasunog/sinuog ang Narra. Doon ay sabay nating binubuo ang ating mga pangarap. Doon ang magkasama tayong naglalakbay sa mga magagandang lugar. Doon ay hindi ako mag-isang nagmamahal dahil doon ay iniibig at minamahal natin ng lubos ang isa't-isa..

Anim na taon na tayo..

##############################################################

Nais ko nang makalis at makawala sa aking paraisong bilangguan..
Tulungan mo akong tulungan ang aking sarili na palayain sa ang huwad na paraisong ito..

Preparing for the Upturn

Last Monday, April 27, ginanap ang 96th General Membership Meeting ng Semiconductor and Electronics Industries of the Philippines, Inc. (SEIPI) sa Manila Polo Club sa Makati. Ito ay dinaluhan ng lahat ng mga matataas na opisyal (Presidente, Managing Director/MD, CEO) ng bawat kasaping kompanya. Kasama na sa mga inimbitahang panauhin ang Secretary ng DOLE (nirepresent ni Usec. Rosalinda D. Baldoz), Augusto “Boboy” Syjuco, Director, TESDA, at Prof. Boy dela Pena, Usec, Department of Science and Technology (nirepresent ni Dr. Ester B. Ogena, Director, DOST-Science Education Institute, with Alicia Asuncion, Head, Scholarship Division). Usually, sa Baguio Country Club ito ginaganap subalit ngayong taon na ito ay sa Manila Polo Club na lamang dahil nga sa dinaranas na krisis ng semicon industry. Dahil busy noong araw na iyon ang MD namin pati na ang manager ko, kung kaya’t ako ang ipadala upang kumatawan sa aming kumpanya. Noong una ay naiinis ako dahil hindi gusto ang “suggested” na attire: polo barong (short sleeves) at khaki pants (???????). Wala akong magagawa kundi sumunod, wala ako ng mga ito kaya kinailgangan ko pa tuloy bumili.

Ang tema ng pagpupulong para sa taong ito ay “Preparing for the Upturn.” Hindi naman lingid sa kaalaman ng lahat ang pinagdadaanang krisis ng buong mundo kung saan lubusang naapektuhan ang semiconductor industry, at sa tantya ng mga eksperto ay tatagal pa ito hanggang sa susunod na dalawa o higit pang taon. Ipinakita sa presentasyon ni Mr. Arthur Young, Chairman ng SEIPI, ang malaking pagbagsak ng export ng Pilipinas, malaking bahagdan nito ay galing sa semiconductor companies at makikita mong napakaliit lamang ang galing sa textile, food, etc. Isa-isa ring nagsalita ang mga miyembro ng Board of Directors at Presidente/CEO mula sa Intel, Analog Devices, Amkor, IMI, ST Microsystem, Ionics, ON Semiconductor, Temic Automotive, etc. upang magbigay ng kaunting background tungkol sa performance ng kani-kanilang konpanya. Nagbigay rin ng talumpati ng mga kinatawan galing sa DOLE, TESDA at DOST na nakafocus sa mga hakbang ng ginagawa ng pamahalaan upang makatulong sa mga nawalan ng trabaho sa loob at labas ng ating bansa. Isa sa mga proyektong ito ang scholarship program ng TESDA, kasama ang SEIPI at Advanced Research and Competency Development institute (ARCDI), kung saan maglalaaan ng sampung milyong piso (lamang) Si Gloria upang linangin ang kasanayan ng mga engineers, technicians, operators sa iba’t-ibang larangan. Kabilang ang aming kumpanya sa mga tumutulong sa proyektong ito sa pamamagitan ng pagpo-provide ng eksperto mula sa Germany na siyang magtuturo at pagpapahiram ng mga test equipment na kakailanganin sa hands-on training.

Kasama ko sa table ang isa mga mga Partners ng PriceWaterhouseCoopers (PWC), ang nangungunang auditing firm sa buong mundo, kasama ko syang tinatawanan si Boboy Syjuco (TESDA) habang nagtatalumpati na tila isang pulitikong nangangampanya at kung anu-anong ipinapangako. Pagkatapos ng meeting ay nagkaroon ng cocktail party kung saan ay nagkaroon ako ng pagkakataong makausap ang mga presidente/CEO ng iba’t-ibang kumpanya. In-accost ko rin si Dr. Ogena at Ms. Asuncion (DOST-SEI) at nagpakilalang isa sa mga naging DOST Scholars, nasiyahan naman sila at proud na ang isa mga scholars nila nakasama nila sa isang event na katulad nito.

Hindi ko man gusto ang attire, gusto ko naman ang crowd..tsaka nung magkakasama na mukhang maayos namang tingnan ang polo barong at khaki pants. Hahaha. Nakakatuwang isipin na isa ako ang pinakabata sa lahat ng dumalo. Sa pamamagitan ng mga events na katulad nito ay nagkakaroon ako ng opportunity na makasama ang mga leaders, matuto mula sa kanila, nagkakaroon ako ng pagkakataon na mai-apply ang mga pinagaaralan tungkol sa kung paano tamang pagkilos sa mga formal na events, etc. at higit sa lahat isa ito sa daan para mai-prepare ko ang aking sarili para sa upturn ng buhay ko.

Next stop: General Membership Meeting ng European Chamber of Commerce of the Philippines (ECCP)

For the Godfather.. My Mentor

Nalungkot ako nitong nagdaang linggo. Akala ko noong Monday, November 25 ang birthday ni Vito Corleone yun pala noong Friday, November 21 pa. Noong araw na yun ay nasa Nasugbu kami para sa company Team Building namin, sobrang enjoy ko noon at hindi ko rin talaga alam na ang araw na yun na pala ang birthday nya. Pakiramdam ko napakawalang kwenta ko, hindi ko alam ang birthday ng taong itinuturing kong “Mentor.” Sinubukan ko syang tawagan noong Monday ngunit hindi nya naman sinagot, nasa meeting daw sya sabi ng dati kong officemate. Naisip kong i-text na lang sya but sabi ko mas mabuti kung makakausap ko sya. Nahihiya talaga ako sa kanya.

Sobra-sobra ang respeto at paghanga ko kay Vito Corleone. Halos ama na ang turing ko sa kanya. Napakahalaga sakin ng bawat salitang binibitiwan nya. Naaalala ko pa noong nagtatrabaho pa ako sa Mafia, tuwing darating sya nagkakagulo na ang lahat. Napakalakas ng dating nya. Tapos kamukha pa nya si Marlon Brando sa The Godfather. Tuwing nagmi-meeting kami napakarami nyang ikinukwento tungkol sa buhay nya, kung paano sya nagtagumpay, ang mga ginawa nyang diskarte, mga pinagdaanan nya. The best sya pagdating sa pagmo-motivate sa mga employee nya. Madalas, bigla ka nyang tatawagin (syempre kabadong-kabado ka), papapasukin sa office nya para kausapin at kamustahin. Bibigyan ka nya ng kung anu-anong advice tungkol sa buhay, trabaho, sales, diskarte, lahat. At paglabas mo sa opisina nya wala na lahat ng agam-agam na gumugulo sa isipan mo.

Paborito nya ang kantang “My Way” at mga kanta ni Engelbert Humperdinck. Tuwing magvi-videoke kami ito lagi ang kinakanta nya. Siya ang naka-impluwensya sakin upang pa-appreciate ko ang mga contemporary classic songs na hindi mawawala tuwing may nagvi-videoke. Sa kanya ko rin natutunang maapreciate ang Il Divo, si Elvis Prestley, Willie Nelson, Frank Sinatra, etc. Lagi ko syang tinitingnan kapag hahawakan ko na ang microphone at magsimula nakong kumanta kasi nakakatuwang tingnan ang mukha nya. Parang gusto na nyang agawin tapos bigla syang hahagalpak sa tawa kasi nga wala talaga ako sa tono. Noong birthday nga nya last year biniro nya ako na nagising daw buong Corinthian Gardens nung kumanta nako.

Isa pa sa mga hinahangaan ko sa kanya ay ang pagpapahalaga nya sa dignidad at ang prinsipyo nya pagdating sa mga project/bidding. Malinis syang makipaglaban. Napakakuripot rin ni Vito Corleone, katulad ko. Hindi ganun kalaki ang pinapasweldo nya dati pero maalaga naman sya pagdating sa ibang bagay. Naiintindihan ko rin naman ang point nya. Lagi nyang sinasabi na samantalahin namin ang chance na matuto mula sa kanyang mga pinagdaanan. Maswerte daw kami dahil personal kaming natuturuan ng isang tulad nya, isang taong may mahigit tatlumpung taong kasanayan sa negosasyon, isang taong nagtagumpay, bumagsak, ngunit bunganon at muling nagtagumpay. Hindi ko malilimutan ang ang metaphors nya tungkol sa pag-aalaga ng kliyente. Lagi nyang itong inihahalintulad sa pag-aalaga ng isang puno. Dapat lagi itong dinidiligaan, kinakausap at binabantayan hanggang sa bumunga na ito. Mahabang proseso ito at kapag nakita mo nang lumabas ang mga bunga doon ka mas dapat magbantay. Napakaraming maghahangad na makuha ito..papayag ka pa bang makuha ng iba ang pinaghirapan mo? Sa kabila ng mahabang paghihintay, mapapawi lahat ng hirap mo kapag natikman mo na ang lahat ng bunga ng paghihrap mo.

Napakahalaga ng naging bahagi ni Vito Corleone sa buhay ko. Sa kanya ko natutunan lahat ng nalalaman ko pagdating sa negotiation, mga diskarte sa pagbebenta, mga do’s and don’ts sa pakikiharap sa mga kliyente, at syempre ang mga aral kung paano mo haharapin ang buhay. Ang lahat ng ito ang ginagamit ko sa Alemanyang kumpanyang pinagtatrabahuhan ko ngayon. Gustong-gusto ko syang tawagan noong nakuha ko ang una kong Purchase Order (P.O) para pasalamatan sya subalit nahiya ako. Gumawa ako ng mahabang test message para sa kanya pero hindi ko rin naipadala. Ipinagmamalaki ko na si Vito Corleone ang naghulma sa akin. Kapag hindi ko na alam ang gagawin ko, iisipin ko lang kung si Vito Corleone ba ang nasa ganitong sitwasyon, ano bang gagawin nya.. mula doon ay unti-unti nang lalabas ang mga ideya kung ano ang nararapat kong gawain sa negosasyon. Gusto kong maipagmalaki rin nya na SYA ang naghulma sa akin. Matagal pa bago ako lubusang "mahinog" at hindi ko ito minamadali. Marami pa rin akong dapat matutunan, marami pa akong dapat maranasan. Malayo pa ang lalakbayin ko para mapantayan man lang ang naabot ni Vito Corleone, ang aking Mentor. Gagamitin kong gabay ang lahat ng natutunan ko sa kanya upang marating ang aking mga pangarap.

###############################################################

Si Vito Corleone ang Godfather ng Mafia. Nagtapos sa Unibersidad ng Pilipinas, Electrical Engineering, MS Engineering, Master of Business Administration. Dating Presidente ng Instite of Electrical and Electronics Engineering (IEEE) - Philippine Sector, Chairperson ng ECE Department ng XXXX, sa kasalukuyan nagtuturo sya sa YYYY. Siya ang ang aking MENTOR.

Flashback

Paano mo kakalimutan ang nakaraan?
Paano mo kakalimutan ang mga bigong pangarap?
Paano mo kakalimutan ang taong minahal mo ng sobra-sobra ngunit ni-reject ka lang?

Kundiman

KUNDIMAN
Salin ng tulang Poema XX ni Pablo Neruda

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.

Maisusulat halimbawa: "Ang gabi’y mabituin
at nanginginig, bughaw ang mga tala sa dako pa roon.

Umiikot sa langit ang hangin ng gabi, umaawit.

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.
Siya’y inibig ko, at minsan ako’y inibig din nya.

Sa mga gabing tulad nito’y niyayakap ko siyang mahigpit.
At hinahagkan sa lilim ng walang hanggang langit.

Ako’y inibig nya, minsan sya’y inibig ko rin.
Paanong hindi iibigin ang mga mata niyang malamlam?

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi
Isipin lang: Hindi ko sya kapiling. Nawala sya sa akin.

Dinggin ang gabing malawak, mas malawak pagka’t wala sya.
At ang tula’y pumapatak sa diwa, tila hamog sa parang.

Ano ngayon kung di sya mapangalagaan ng aking pag-ibig?
Ang gabi’y mabituin at siya’y hindi ko kapiling.

Iyon lamang. Sa malayo, may umaawit. Sa malayo.
Diwa ko’y hindi mapalagay sa kanyang pagkawala.

Anyong lalapit ang paningin kong naghahanap sa kanya.
Puso’y naghahanap sa kanya, at siya’y hindi ko kapiling.

Ito ang dating gabing nagpaputi sa mga dating punongkahoy.
Tayo na nagmula sa panahong iyon ay di na tulad ng dati.

Hindi ko na sya iniibig, oo, pero inibig ko syang lubos.
Tinig ko’y humalik sa hangin para dumampi sa kanyang pandinig.

Sa iba. Siya’y sa iba na. Tulad ng dati kong halik.
Tinig, maningning na katawan. Mga matang walang hanggan.

Hindi ko na siya iniibig, oo, pero baka iniibig ko sya.
Napakaikli ng pag-ibig at napakahaba ng paglimot.

Pagka’t sa mga gabing tulad nito’y niyayakap ko syang mahigpit,
Diwa ko’y di mapalagay sa kanyang pagkawala.

Ito na marahil ang huling hapding ipadarama nya sa akin,
At ito na rin marahil ang huling tulang iaalay ko sa kanya.


Spanish:

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.

Escribir, por ejemplo: "La noche esta estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos".

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.

En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo

Pag-aalay

Nakatayo sa pedestal ng kamangmangan.
Tumingala. Ibinuka ang mg kamay upang mayakap ang katanyagan mong taglay
Ang nais ko ay mapabilang sa mga pilosopo’t pantas mong pinanday
Ngunit ang talento’t kakayahan ko ay kulang..

#############################################

Tila isa akong hunghang na hanggang paghanga na lamang
Hinding-hindi nya ako papandayin tulad ng mga anak nyang pilosopo’t pantas
Hindi para sakin ang mga pakpak nyang anyong lilipad nang napakatayog sa kalangitan
Lalong hindi para sakin ang nakabuka nyang mga bisig na animo’y yayakapin at aarugain ka’t ililigtas mula sa kamangmangan

##############################################

Isinulat noong ika-18 ng Nobyembre 2005, 11:08 NG

Tungkol sa aking pangarap..isang bigong pangarap.. ilang taon na rin ang lumipas ngunit ang epekto nito sa aking buong buhay at pagkatao ay malinaw pa ring makikita.. Sariwa pa rin ang sugat ng kabiguan. Marahil mahina lang talaga ako. Hinayaan kong unti-unting gumuho ang aking mga pangarap..