Bumalik na ulit ang tatay ko mula sa Gitnang Silangan at dahil dun ay hindi na ako uuwi sa aming probinsya. Ayoko syang makita. Punong-puno ako ng galit sa hayop na iyon! Napakalalim na psychological trauma ang pinagdaanan ko noong high school pa ako. Pananakit, mura, sigaw, ang lahat ng iyon ay ay nagpaikot-ikot sa utak ko. Napakasaya ko nga noong nag-kolehiyo ako dahil akala ko ay makakalaya na ako subalit ang lahat ng iyon ay nagpapabalik-balik sa aking pagtulog. Ginigising ako ng kanyang nakahihilakbot nyang sigaw at nararamdaman ko ang paghampas ng kamay at belt nya sa aking balat. Pawisan at takot na takot ako noon at kahit pilitin ko pang matulog ay hindi ko magawa.
Sana namatay na lamang sya para kahon na lamang sya noong nakauwi.
Thursday, March 31, 2011
Casual Miguelito
Isang mainit na pagtatalik, sundo't hatid mula Makati papuntang BGC pabalik sa Makati.
Kamukha nya ang crush kong si Lukayo.
Gusto ko sana siya kaso iba ang hanap nya.
Kakagaling lang nya sa limang taong relasyon at gusto nyang maglaro muna.
Sayang, nasa kanya pa naman ang karamihan sa hinahanap ko.
Kamukha nya ang crush kong si Lukayo.
Gusto ko sana siya kaso iba ang hanap nya.
Kakagaling lang nya sa limang taong relasyon at gusto nyang maglaro muna.
Sayang, nasa kanya pa naman ang karamihan sa hinahanap ko.
Friday, March 18, 2011
Serpent Herder
"A teacher who can arouse a feeling for one single good action, for one single good poem, accomplishes more than he who fills our memory with rows and rows of natural objects, classified with name and form." -- Johann Wolfgang von Goethe
#######################################
Iyon ang huling requirement na kailangan naming maipasa para sa subject na Biology. Ilang buwan rin ang aming inilaan upang matapos ang aming pagsasaliksik tungkol sa paksang aming napili. -- Snakes. Typewriter pa lamang ang gamit namin noon. Mahal ang renta sa computer at lalong mas mahal ang ink ng printer. Nagalit pa nga ang ibang teacher dahil sa hindi pagpasok ng buong klase sa mga panghapong asignatura para tapusin ang proyekto ng bawat grupo.
"Most of the snakes will attack only when they feel threatened"
Noong mapaglarong araw na iyon ay ako ang naging ahas na tumuklaw sa aking guro. Hindi ko nakita ang malinis nyang hangarin na ako'y turuan. Inakala kong nais nya lamang akong saktan at pahirapan kaya umiral ang pagiging ahas ko -- hindi ko ugali ang sumalag, ako ang sumasalakay.
Hindi ko na sya nakausap matapos ang araw na iyon. Sinira ko ang isang magandang samahan. Ilang araw matapos yun ay saka ko pa lamang napagtanto kung ano ang nawala sa akin.
Pagkatapos ng halos dalawang taon ay bumalik ang lahat sa akin, iyon pinakamalaking kabiguan ko sa buhay. Pakiramdam ko'y lalo ko syang ibinagsak, kung nakasama ko lang sana sya noong panahong iyon marahil ay iba ang kinalabasan ng lahat.
Sinubukan ko syang hanapin. Gusto ko syang puntahan noong nalaman kong doon na sya nagtuturo, gusto ko syang padalhan ng bulaklak pero nag-alangan ako.
Pagkatapos ng maraming taon ay muli ko syang nakita. In-add nya ako pero in-approve ko na lang pagkatapos ng ilang araw. Inakala ko kasi na hindi na nya ako naaalala. Maaga akong pumasok noong araw na iyon. Pagkatapos magcheck ng e-mails ay naglog-in na ako sa Facebook. "Hi" Dito nagsimula at sa loob ng dalawang oras ay tuloy-tuloy ang paglabas ng mga katagang matagal ko nang nais sambitin, ang paghingi ng tawad, ang mga kwento ng kalungkutan at kabiguan, ang nakaraan, ang bukas. Ang lahat ng ito ay malaya kong nasabi nang walang pag-aalinlangan o takot na ako'y mahusgahan.
"It's easy for you to say those things because you know deep inside that I'm your long lost friend"
Mahigit sampong taon na ang lumipas. Mas mahihirap at mas masasakit pa ang aking mga pinagdaanan pagkatapos ng presentation namin sa Biology. Subalit ang aral na itinuro sa akin ng araw na iyon tungkol sa buhay ay ang naging matatag na pundasyon ko upang malampasan ang lahat ng mga hinarap kong pagsubok at masimulan ang isang bago at tunay na pagkakaibigan. Nakakalungkot isipin na kinailangan pang masira ang isang magandang samahan upang ang mga ito ay aking matutunan. Hindi ko naabot ang isang bagay gusto ko sanang maipagmalaki nya sa akin pero alam ko na sa aking munting paraan ay maipagmamalaki nyang ako ay minsan niyang tinuruan. Mahigit sampong taon na ang lumipas. Ilang daang milya na ang layo namin sa isa't-isa pero alam ko balang araw ay magkikita kaming muli. At habang naghihintay ako sa araw na iyon ay dito ko muna masayang ikukwento ang mga
nangyayari sa aking buhay.
##################################################
Putang Ina hindi na ako naaalala ng paborito kong titser noong high school..hindi nya alam na mas masaya pa ako kapag nakakuha ako ng 81 sa mga pagsusulit na ibinibigay nya kahit na sa ibang subject ay nakakuha ako ng 95..hindi nya alam na talagang nagpuyat ako para lamang maunawaan ang meiosis at mitosis, kung paano ko sinikap na intindihin at saulohin ang proseso ng light reaction, ang produksyon ng adenosine triphosphate at nicotinamide adenine dinucleotide phosphate dahil gusto kong makakuha ng 85 para matuwa sya sakin..hindi nya rin alam kung gaano kalaki ang impluwensya nya sa pagtingin ko sa buhay pagkatapos ng mga kwentuhan namin.. at hindi nya alam na hanggang ngayon ay dinadala ko pa rin ang galit sa sarili ko dahil sa lahat ng mga pinagsasaabi at ginawa kong lubhang nakasakit sa kanyang damdamin..
Napakatagal ko syang hinanap..at ngayong natagpuan ko na sya ay ganito naman..?
**84.74 pala ang nakuha kong final Grade sa Biology at kapag iniround-off yun, 85 na rin yun..
##################################################
Maligayang Kaarawan Ma'am Suarez!!
Kulang na kulang ang mga salita upang ang aking kasiyahan ay mailarawan pero sana'y ang munting alay ay iyong maibigan..
Wednesday, August 4, 2010
#######################################
Iyon ang huling requirement na kailangan naming maipasa para sa subject na Biology. Ilang buwan rin ang aming inilaan upang matapos ang aming pagsasaliksik tungkol sa paksang aming napili. -- Snakes. Typewriter pa lamang ang gamit namin noon. Mahal ang renta sa computer at lalong mas mahal ang ink ng printer. Nagalit pa nga ang ibang teacher dahil sa hindi pagpasok ng buong klase sa mga panghapong asignatura para tapusin ang proyekto ng bawat grupo.
"Most of the snakes will attack only when they feel threatened"
Noong mapaglarong araw na iyon ay ako ang naging ahas na tumuklaw sa aking guro. Hindi ko nakita ang malinis nyang hangarin na ako'y turuan. Inakala kong nais nya lamang akong saktan at pahirapan kaya umiral ang pagiging ahas ko -- hindi ko ugali ang sumalag, ako ang sumasalakay.
Hindi ko na sya nakausap matapos ang araw na iyon. Sinira ko ang isang magandang samahan. Ilang araw matapos yun ay saka ko pa lamang napagtanto kung ano ang nawala sa akin.
Pagkatapos ng halos dalawang taon ay bumalik ang lahat sa akin, iyon pinakamalaking kabiguan ko sa buhay. Pakiramdam ko'y lalo ko syang ibinagsak, kung nakasama ko lang sana sya noong panahong iyon marahil ay iba ang kinalabasan ng lahat.
Sinubukan ko syang hanapin. Gusto ko syang puntahan noong nalaman kong doon na sya nagtuturo, gusto ko syang padalhan ng bulaklak pero nag-alangan ako.
Pagkatapos ng maraming taon ay muli ko syang nakita. In-add nya ako pero in-approve ko na lang pagkatapos ng ilang araw. Inakala ko kasi na hindi na nya ako naaalala. Maaga akong pumasok noong araw na iyon. Pagkatapos magcheck ng e-mails ay naglog-in na ako sa Facebook. "Hi" Dito nagsimula at sa loob ng dalawang oras ay tuloy-tuloy ang paglabas ng mga katagang matagal ko nang nais sambitin, ang paghingi ng tawad, ang mga kwento ng kalungkutan at kabiguan, ang nakaraan, ang bukas. Ang lahat ng ito ay malaya kong nasabi nang walang pag-aalinlangan o takot na ako'y mahusgahan.
"It's easy for you to say those things because you know deep inside that I'm your long lost friend"
Mahigit sampong taon na ang lumipas. Mas mahihirap at mas masasakit pa ang aking mga pinagdaanan pagkatapos ng presentation namin sa Biology. Subalit ang aral na itinuro sa akin ng araw na iyon tungkol sa buhay ay ang naging matatag na pundasyon ko upang malampasan ang lahat ng mga hinarap kong pagsubok at masimulan ang isang bago at tunay na pagkakaibigan. Nakakalungkot isipin na kinailangan pang masira ang isang magandang samahan upang ang mga ito ay aking matutunan. Hindi ko naabot ang isang bagay gusto ko sanang maipagmalaki nya sa akin pero alam ko na sa aking munting paraan ay maipagmamalaki nyang ako ay minsan niyang tinuruan. Mahigit sampong taon na ang lumipas. Ilang daang milya na ang layo namin sa isa't-isa pero alam ko balang araw ay magkikita kaming muli. At habang naghihintay ako sa araw na iyon ay dito ko muna masayang ikukwento ang mga
nangyayari sa aking buhay.
##################################################
Putang Ina hindi na ako naaalala ng paborito kong titser noong high school..hindi nya alam na mas masaya pa ako kapag nakakuha ako ng 81 sa mga pagsusulit na ibinibigay nya kahit na sa ibang subject ay nakakuha ako ng 95..hindi nya alam na talagang nagpuyat ako para lamang maunawaan ang meiosis at mitosis, kung paano ko sinikap na intindihin at saulohin ang proseso ng light reaction, ang produksyon ng adenosine triphosphate at nicotinamide adenine dinucleotide phosphate dahil gusto kong makakuha ng 85 para matuwa sya sakin..hindi nya rin alam kung gaano kalaki ang impluwensya nya sa pagtingin ko sa buhay pagkatapos ng mga kwentuhan namin.. at hindi nya alam na hanggang ngayon ay dinadala ko pa rin ang galit sa sarili ko dahil sa lahat ng mga pinagsasaabi at ginawa kong lubhang nakasakit sa kanyang damdamin..
Napakatagal ko syang hinanap..at ngayong natagpuan ko na sya ay ganito naman..?
**84.74 pala ang nakuha kong final Grade sa Biology at kapag iniround-off yun, 85 na rin yun..
##################################################
Maligayang Kaarawan Ma'am Suarez!!
Kulang na kulang ang mga salita upang ang aking kasiyahan ay mailarawan pero sana'y ang munting alay ay iyong maibigan..
Wednesday, August 4, 2010
Monday, January 03, 2011
Weihnachtsgeschenke
Isinilang ako sa isang mahirap na pamilya sa isang fourth class municipality sa Batangas na na tila isang microcosm ng Pilipinas na pinalalakad ng iba't-ibang klaseng magnanakaw Nagta-trabaho sa Gitnang Silangan bilang isang drayber ang aking ama subalit kulang na kulang pa ang kanyang kinikita para sa amin. May mga araw pa nga noong kabataan ko na patis lamang ang aming ulam, isinasawsaw dito ang kanin pagkatapos ay isusubo at pipilitin kong lunukin. Wala akong magawa dahil wla naman kaming pambili ng masarap na ulam. May natanggap akong regalo mula sa ninang ko noong bata pa ako na isang puting polo shirt na may lilak na kuwelyo, subalit bukod dito ay wala na akong maalala pang kahit anong regalo sa akin sa ano mang okasyon, mapa-pasko man o kaarawan ko. Tuwing Enero, pagkatapos ng mahabang bakasyon ay papasok na ulit ang mga estudyante at kanya-kanyang payabangan yan ng mga bagong sapatos, mga regalo at kung magkano lahat ang natanggap na pera mula sa kanya-kanyang mga ninong at ninang. Isa ito sa pinaka-ayaw kong panahon. Hindi ako kayang ibili ng bagong sapatos ng tatay ko at mahirap lang ang mga ninong at ninang ko kaya napakaliit lamang ng perang napapaskohan ko.
Kahit maliit ay iniipon ko ang mga perang napapaskuhan ko noon dahil may dalawang bagay akong nais na mabili at magawa. Gustong-gusto kong magkaroon ng makulay na pencil case na may maraming drawer na may lumalabas na kung anu-ano (eraser, magnifying glass, gunting, etc.) kapag pinindot ang mga button -- para syang Swiss army knife, pencil case nga lang. Inggit na inggit ako noon sa mga kaklaseng kong meron nito. Putang ina naga-abroad ang tatay ko pero hindi nya ako magawang ibili noon. Ang isa pa ay gusto kong magpakain ng sandwich o kaya naman ay Rebisco crackers na may iba't-ibang palaman at Zesto orange juice sa mga kaklase sa aking kaarawan. Ganoon kasi ang nakagawian sa public school na pinasukan ko noong elementarya. Ayaw ng nanay kong magpakain dahil wala kaming perang pambili o dahil hindi lang talaga sya mahilig maghanda tuwing may okasyon at nahihiya ako sa mga kamag-aral ko na hindi man lang nagpapakain sa kaarawan ko. Ang mas masama pa dito ay magkasunod kami ng kaarawan ng isa sa pinakamayamang kong kaklase. Madami lagi syang handa noon tapos Coke pa ang inumin. Karamihan sa mga kaklase ko ay naalala lamang ang araw ng birthday ko dahil ginagamit nilang reference ang birthday ng mayamang kong kaklase. Isang napakalaking insulto yun para sa akin at kinaiinisan ko talaga iyon.
Ganoon ang naging buhay ko tuwing darating ang pasko at kaarawan ko kaya unti-unti ay nakadevelop ako ng napakalalim na galit at kalungkutan tuwing darating ang dalawang okasyong ito. Hindi ko na nabili ang gusto kong pencil case at hindi rin ako nakapagpakain sa kaarawan ko kahit na Rebisco cracker man lang. Kailangan kong magsikap para makuha ko ang mga gusto ko dahil wala naman akong mayamang kamag-anak o ninong at ninang na magbibigay o tutulong sa akin. Isinumpa ko sa sarili kong magsisikap ako para paglaki ko ay mabili ko na at magawa ang kahit ano mang gustuhin ko.
Ngayong Disyembre ay niregaluhan ko ang sarili ko. Nakipagkilala ako kina Christian, Domenico at Stefano. Pumunta sa magandang karnabal (hindi na peryahan) at lumangoy sa bughaw na karagatan.
Kahit maliit ay iniipon ko ang mga perang napapaskuhan ko noon dahil may dalawang bagay akong nais na mabili at magawa. Gustong-gusto kong magkaroon ng makulay na pencil case na may maraming drawer na may lumalabas na kung anu-ano (eraser, magnifying glass, gunting, etc.) kapag pinindot ang mga button -- para syang Swiss army knife, pencil case nga lang. Inggit na inggit ako noon sa mga kaklaseng kong meron nito. Putang ina naga-abroad ang tatay ko pero hindi nya ako magawang ibili noon. Ang isa pa ay gusto kong magpakain ng sandwich o kaya naman ay Rebisco crackers na may iba't-ibang palaman at Zesto orange juice sa mga kaklase sa aking kaarawan. Ganoon kasi ang nakagawian sa public school na pinasukan ko noong elementarya. Ayaw ng nanay kong magpakain dahil wala kaming perang pambili o dahil hindi lang talaga sya mahilig maghanda tuwing may okasyon at nahihiya ako sa mga kamag-aral ko na hindi man lang nagpapakain sa kaarawan ko. Ang mas masama pa dito ay magkasunod kami ng kaarawan ng isa sa pinakamayamang kong kaklase. Madami lagi syang handa noon tapos Coke pa ang inumin. Karamihan sa mga kaklase ko ay naalala lamang ang araw ng birthday ko dahil ginagamit nilang reference ang birthday ng mayamang kong kaklase. Isang napakalaking insulto yun para sa akin at kinaiinisan ko talaga iyon.
Ganoon ang naging buhay ko tuwing darating ang pasko at kaarawan ko kaya unti-unti ay nakadevelop ako ng napakalalim na galit at kalungkutan tuwing darating ang dalawang okasyong ito. Hindi ko na nabili ang gusto kong pencil case at hindi rin ako nakapagpakain sa kaarawan ko kahit na Rebisco cracker man lang. Kailangan kong magsikap para makuha ko ang mga gusto ko dahil wala naman akong mayamang kamag-anak o ninong at ninang na magbibigay o tutulong sa akin. Isinumpa ko sa sarili kong magsisikap ako para paglaki ko ay mabili ko na at magawa ang kahit ano mang gustuhin ko.
Ngayong Disyembre ay niregaluhan ko ang sarili ko. Nakipagkilala ako kina Christian, Domenico at Stefano. Pumunta sa magandang karnabal (hindi na peryahan) at lumangoy sa bughaw na karagatan.
Tuesday, November 02, 2010
Oh Marenariello
I have but one heart
This heart I bring you
I have but one heart
To share with you
I have but one dream
That I can cling to
You are the one dream
I pray comes true
My darling until I saw you
I never felt this way
And nobody else before you
Ever has heard me say
You are my one love
My life I live for you
I have but one heart
To give to you
You are my one love
My life I live for you
I have but one heart
To give to you
This heart I bring you
I have but one heart
To share with you
I have but one dream
That I can cling to
You are the one dream
I pray comes true
My darling until I saw you
I never felt this way
And nobody else before you
Ever has heard me say
You are my one love
My life I live for you
I have but one heart
To give to you
You are my one love
My life I live for you
I have but one heart
To give to you
Tuesday, October 05, 2010
Kung Ibig Mo Akong Makilala
Kung Ibig Mo Akong Makilala
ni Ruth Elynia S. Mabanglo, PhD
Kung ibig mo akong makilala,
lampasan mo ang guhit ng mahugis na balat,
ang titig kong dagat—
yumayapos nang mahigpit sa bawat saglit
ng kahapon ko't bukas.
Kung ibig mo akong makilala
sunduin mo ako sa himlayang dilim
at sa madlang pagsukol ng inunang hilahil,
ibangon ako at saka palayain.
Isang pag-ibig na lipos ng lingap,
tahanang malaya sa pangamba at sumbat
may suhay ng tuwa't ang kaluwalhatia'y
walang takda—
ialay mo lahat ito sa akin
kung mahal mo ako't ibig kilalanin.
Kung ibig mo akong kilalanin,
sisirin mo ako hanggang buto,
liparin mo ako hanggang utak,
umilanlang ka hanggang kaluluwa—
hubad ako roon: mula ulo hanggang paa.
ni Ruth Elynia S. Mabanglo, PhD
Kung ibig mo akong makilala,
lampasan mo ang guhit ng mahugis na balat,
ang titig kong dagat—
yumayapos nang mahigpit sa bawat saglit
ng kahapon ko't bukas.
Kung ibig mo akong makilala
sunduin mo ako sa himlayang dilim
at sa madlang pagsukol ng inunang hilahil,
ibangon ako at saka palayain.
Isang pag-ibig na lipos ng lingap,
tahanang malaya sa pangamba at sumbat
may suhay ng tuwa't ang kaluwalhatia'y
walang takda—
ialay mo lahat ito sa akin
kung mahal mo ako't ibig kilalanin.
Kung ibig mo akong kilalanin,
sisirin mo ako hanggang buto,
liparin mo ako hanggang utak,
umilanlang ka hanggang kaluluwa—
hubad ako roon: mula ulo hanggang paa.
Tuesday, September 21, 2010
Pulo sa Talisay
Kindheit
by Rainer Maria Rilke
It would be good to give much thought, before
you try to find words for something so lost,
for those long childhood afternoons you knew
that vanished so completely -and why?
We're still reminded-: sometimes by a rain,
but we can no longer say what it means;
life was never again so filled with meeting,
with reunion and with passing on
as back then, when nothing happened to us
except what happens to things and creatures:
we lived their world as something human,
and became filled to the brim with figures.
And became as lonely as a sheperd
and as overburdened by vast distances,
and summoned and stirred as from far away,
and slowly, like a long new thread,
introduced into that picture-sequence
where now having to go on bewilders us
########################################
Let me take you down, 'cause I'm going to Strawberry Fields.
Nothing is real and nothing to get hung about.
Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see.
Para sa aking isla, sa aking lawa, sa aking punong mangga.
by Rainer Maria Rilke
It would be good to give much thought, before
you try to find words for something so lost,
for those long childhood afternoons you knew
that vanished so completely -and why?
We're still reminded-: sometimes by a rain,
but we can no longer say what it means;
life was never again so filled with meeting,
with reunion and with passing on
as back then, when nothing happened to us
except what happens to things and creatures:
we lived their world as something human,
and became filled to the brim with figures.
And became as lonely as a sheperd
and as overburdened by vast distances,
and summoned and stirred as from far away,
and slowly, like a long new thread,
introduced into that picture-sequence
where now having to go on bewilders us
########################################
Let me take you down, 'cause I'm going to Strawberry Fields.
Nothing is real and nothing to get hung about.
Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see.
Para sa aking isla, sa aking lawa, sa aking punong mangga.
Wednesday, September 15, 2010
Draft H
Hero,
Nakakatawang isipin kung paano ko ipino-project sa ibang tao, bagay at lugar ang pagmamahal na sana'y para sa iyo. Ilang beses ko nang sinubukang iaalay ito subalit ayaw mo namang tanggapin. Noong pumunta ako sa Cebu nitong nakaraang araw ko lamang napagtanto na may ganito pala akong paraan ng pagmamahal sa iyo. Isa sa mga maraming paraan.
Sa isipan ko ay gumagawa ako ng isang kwentong isinasabuhay sa iba't-ibang lalaking nakikilala ko. Ito lang ang tanging paraan upang mailabas ko ang pagmamahal ko. Ang paglalambing ko.
Ito ang kwento nating dalawa. Ang kwento ng ating pag-iibigan. Kung mabibigyan mo lamang ako ng pagkakataon..
Nakakatawang isipin kung paano ko ipino-project sa ibang tao, bagay at lugar ang pagmamahal na sana'y para sa iyo. Ilang beses ko nang sinubukang iaalay ito subalit ayaw mo namang tanggapin. Noong pumunta ako sa Cebu nitong nakaraang araw ko lamang napagtanto na may ganito pala akong paraan ng pagmamahal sa iyo. Isa sa mga maraming paraan.
Sa isipan ko ay gumagawa ako ng isang kwentong isinasabuhay sa iba't-ibang lalaking nakikilala ko. Ito lang ang tanging paraan upang mailabas ko ang pagmamahal ko. Ang paglalambing ko.
Ito ang kwento nating dalawa. Ang kwento ng ating pag-iibigan. Kung mabibigyan mo lamang ako ng pagkakataon..
Monday, August 23, 2010
Spurned Parcel
Hero,
Bata pa lamang ako ay nandiyan na sya. Hindi ko pa alam kung ano ang pangalan nya noon. Ang naaalala ko lang ay madalas syang tinitingnan ng mga kamag-anak ko pero wala akong pakialam dahil akala ko ganoon rin sila. Isang araw ay namulat na lang ako sa malungkot na katotohanan na iba pala sya. Natatakot syang mapagtawanan ng iba kaya gumawa kami ng isang makapal na kanlungan kung saan kami lamang ang magkasama. Walang ibang pwedeng pumasok. Hanggang sa dumating ka. Tinanong mo ako kung anong pangalan nya subalit hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa'yo. Kahit ako ay hindi rin alam kung sino sya.
Hindi ba pwedeng hwag mo na lamang syang pansinin? Hindi mo naman sya kailangan, diba? Ayaw ko rin sa kanya pero wala naman akong magagawa eh. Kaming dalawa ay iisa. Kahit anong gawin ko para makawala ay mananatili pa rin akong nakagapos sa kalungkutang kanyang dala.
Bata pa lamang ako ay nandiyan na sya. Hindi ko pa alam kung ano ang pangalan nya noon. Ang naaalala ko lang ay madalas syang tinitingnan ng mga kamag-anak ko pero wala akong pakialam dahil akala ko ganoon rin sila. Isang araw ay namulat na lang ako sa malungkot na katotohanan na iba pala sya. Natatakot syang mapagtawanan ng iba kaya gumawa kami ng isang makapal na kanlungan kung saan kami lamang ang magkasama. Walang ibang pwedeng pumasok. Hanggang sa dumating ka. Tinanong mo ako kung anong pangalan nya subalit hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa'yo. Kahit ako ay hindi rin alam kung sino sya.
Hindi ba pwedeng hwag mo na lamang syang pansinin? Hindi mo naman sya kailangan, diba? Ayaw ko rin sa kanya pero wala naman akong magagawa eh. Kaming dalawa ay iisa. Kahit anong gawin ko para makawala ay mananatili pa rin akong nakagapos sa kalungkutang kanyang dala.
Subscribe to:
Posts (Atom)
